Het krantenbericht over mijn nieuwe functie werd goed gelezen. Van heinde en ver berichtjes. Dat verre vooral verbaasde, tot bleek dat het bericht in het algemene deel van de krant stond, en niet alleen in de stad &  streekbijlage. Wel verbaasd was ik dat men het niet gemist had, het stond immers vrij achterin onderaan, je moest goed zoeken. En waarom zou je iets zoeken waarvan je het bestaan niet weet? Zaterdag pas kwam ik er achter, doordat iemand mij vertelde dat er een verwijzing op de voorpagina had gestaan. En wat voor een: in tank naar werk, of een dergelijke kreet.

Ja, oplettend lezertje, zo komen nu de praatjes in de wereld. Van vergissing tot foutje tot fout. Want hoe is het werkelijk? Ik word daar aan alle kanten beveiligd, net als iedereen die daar als buitenlander voor een NGO zit. Dus in een compound. De groene zone. Daar ga je alleen uit als het nodig is en als het veilig is. In een gepantserde auto. Dus een gewone personenauto, die zo verstevigd is dat een handwapen er niet direct fatale schade aan kan toebrengen. U kent ze van de televisie, meestal zitten er dan presidenten of boeven in. Soms valt het zelfs samen, in een beetje leuke film. Het woord gepantserde auto werd door de journalist weergeven als pantserwagen. Klinkt stoer, is het ook, maar wel iets anders. Dat zijn weer die rare groenen dingen die je in oorlogsfilms ziet rijden (en in oorlogen natuurlijk, maar ik hoop dat u daar niet dagelijks mee te maken heeft). En het woord pantserauto werd door de koppenmaker van de krant vertaald als tank, en dat zijn weer die echt enge krengen die ook nog heel goed zelf kunnen schieten met zwaar geschut. Maar die tank is wel een wereld weg van de comfortabele personenauto waar we mee begonnen. Dan hebben we het nog maar over een vervoer middel. Niets moeilijker dus dan de boodschap goed overbrengen, dat blijkt maar uit dit voorbeeld. Onthouden, het komt vaker voor, en u leest dit soort dingen en hoort dit soort info dus overal en altijd. Blijven denken en controleren!

Nou dat heeft wat uitgehaald, zo’n bericht in de krant. Overgenomen door sites als gemeente.nu en bewerkt door ambtenaar.blog.nl (nooit van gehoord eerder). De felicitaties en reacties komen dus werkelijk van heinde en ver, van vroeger en nu en via alle denkbare media. Zelfs een oude kapitein waar ik ooit een veelbewogen reis mee maakte, mijn laatste in dienstverband, meldde zich via via. Klein wereldje en kennelijk wordt je beter gevolgd dan je denkt.

Vandaag een en ander gepland rond taallessen, verzekeringen, en het eerste abonnement opgezegd. Ik ga een 2-daagse hogedrukcursus Arabisch volgen. Geen eis voor de functie, maar ik kan me niet voorstellen ergens langere tijd te zijn en mensen niet een klein beetje in hun eigen taal te kunnen aanspreken. Ik vind het leuk en naar mijn ervaring vinden de meeste mensen het ook leuk als je de moeite neemt. Het breekt het ijs (nou ja, dat zal er voorlopig even niet zijn daar) en effent het pad. Arabisch is lastig, schrijven kom ik natuurlijk al helemaal niet aan toe. Maar eeen paar dagelijkse zinnen, wat tellen en herkennen in een gesprek, handig. Als bodempje om het ter plaatse uit te breiden. Kijken hoe ver ik kom in een jaar. Met alleen maar Engels sprekenden om me heen.

Voor wie het Noordhollands Dagblad vanmorgen gemist heeft: het wordt dus Irak. Voor VNG international ga ik daar als Senior Governance Advisor deelnemen aan een project in opdracht van USAID, uitgevoerd door RTI. Ja, oplettend lezertje, zonder afkortingen kom je hier nergens.

Er loopt al jaren een programma voor de wederopbouw van het lokale en regionale bestuur, en daar mag ik mijn steentje in het laatste jaar aan bijdragen. Eerste post wordt Basra, en niet Bagdad waar ik vorige week een dag lang over was bijgepraat. Maar improviseren ligt me wel. Wat het precies wordt krijg ik nog uitgelegd, want het uiteindelijke plan klonk heel anders dan eerdere info. Zien we wel als we daar zijn. Inmiddels stromen de sms-jes, mailtjes en voicemailberichten binnen. Met hartelijke felicitaties en veel commentaar dat het een functie is die voor mij passend wordt gevonden. Gelukkig, zijn we het daar allemaal over eens.

De voorbereidingen gaan nu crescendo. Nog een verklaring van een arts die vindt dat het kan, een reactie van justitie die vindt dat ik weinig op mijn kerfstok heb, en allerlei instructies en trainingen bij VNG in Den Haag. Er zit nog iemand op het vinkentouw, maar men gaat uit van vier vijf weken werk vanaf dit moment, als het lang duurt.

Krijg ik in ieder geval nog de tijd behoorlijk afscheid te nemen van de functie waar ik nu nog middenin zit. Want ook daar wordt nog volop werk verzet en blijft het trekken en duwen om de laatste losse eindjes af te hechten.

Vrijdagmiddag zou ik gebeld worden vanuit de toekomst, 14.00 lokale tijd. Dan schilder ik altijd, dus deze middag deed ik dat met mijn mobieltje in mijn broekzak en lichtelijk gespannen. Om twee uur niets. Misschien vergist? Hún lokale tijd? Om drie uur niks. Om vier uur thuis secretaresse van de toekomst gemaild, zij zit nog veel verder weg, aan de andere kant van de oceaan. Had haar baas de hele morgen niet kunnen bellen, de lijnen waren dood. Contact in Nederland ook nieuwsgierig: al iets gehoord? Nee, niks.

En net als de overheerlijke soep is opgeschept bij goede vrienden die maanden in het buitenland waren, gaat het mobieltje: een buitenlands nummer, dat moet hem zijn. Mij was een gesprek van drie kwartier voorspeld, maar na ruim een kwartier was de andere kant er wel uit, ik kon komen. Wel met een heel andere opdracht dan verwacht, maar wat maakt het uit: opdracht is opdracht.

Als een speer familie en goede vrienden op de hoogte gesteld, want vanmiddag zit hier de krant. Dus oplettend lezertje: lezen dinsdag of zo, dan weet u precies waar ik naar toe ga. Het balletje op de horizon is een oogverblindende zon.