Noble Ledger, week 3, dag 3, Wildflecken

Er komen nog steeds collega’s aan. Morgen, maandag, arriveren de laatsten. De briefings worden steeds gezelliger. Het systeem begint er ook op te lijken, maar vanmorgen toch maar in de kerk gewerkt, waar een ander systeem actief is en ik dus wel kon, wat op het eigen kantoor in de eigen computer niet kon. Uren gemaakt en het hele to-do lijstje afgewerkt. Wat ongeveer een half uur stand houdt, omdat er dan weer wijzigingen en aanvullingen nodig zijn. Het weer is prachtig, het is buiten warmer dan binnen. Wat goed uitkomt bij de wandeling naar de DEFAC, het restaurant, een goede tien minuten verderop op de berg. Het eten is uitstekend en de tent is nog rustig, dat gaat nog wel iets veranderen deze week, als het echte oefenen begint en we op volle sterkte zijn.
Iedere maaltijd zit je toch met net even andere mensen aan tafel van de grote groep waar je het gebouw mee deelt, dat maakt het interessant. In de middag weer naar het eigen kantoor, waar inmiddels verbeteringen zijn aangebracht. Nog wel wat stapjes te gaan tot het feilloos werkt, maar er is verbetering. Tot nu dan, waar ik na het eten nog even snel iets ergens aan wil hangen. Dat wil dan weer niet dus hup naar de ICT jongens, die zich deze week echt niet vervelen.
Maar goed dat die mooie volle maan ons op de terugweg van het avondeten vergezelde, toch een mooie afsluiting van een dag die voelt als twee.

Noble Ledger, week 3, dag 2, Wildflecken

In mijn werkschema had ik vandaag bestemd voor doorlezen van het materiaal en lijstjes compleet krijgen met nummer, namen en e-mail adressen. In de praktijk kwam daar weinig van terecht. Er zijn wat moeilijkheden die verhinderen dat ik op mijn eigen pc in mijn eigen materiaal kan. Gelukkig is er een gebouw verderop volop gelegenheid dat wel te doen. Daar waar ik dacht dat alles klaar en bruikbaar was, blijken nu hier en daar vragen te zijn. Of is de afwezigheid van sommige actoren aanleiding om heel de boel om te gooien. Voor de echte oefening zijn nog minder dan 48 uur voorhanden om te zorgen dat alles up-to dat is. Lastig werken als je nergens bij komt. Ook internet is niet stabiel nog. Maar in een zeldzaam moment dat alles het doet kan ik mijn post binnen halen; goed bericht: mijn tas is gevonden. Telefoonnummer om te bellen. Maar tegen de tijd dat ik het bericht lees en ga bellen, is daar iedereen al lang naar huis op deze zondag. Toch blij dat ik een heleboel zaken niet hoeft te vervangen. Blij ook dat er mensen zijn die de moeite nemen om spullen terug te geven die ze vinden. Dat ik nu nieuwe cilinders in mijn sloten hebt scheelt een sleutel aan mijn bos, en nieuwe bankpasjes zijn nooit een probleem. We sluiten de dag af met het bekijken van wat geschut en rollend materiaal dat hier staat opgesteld. De enthousiaste uitleg van de mannen die er ooit mee werkten maakt het extra interessant.

Noble Ledger, week 3, dag 1, Wildflecken

Wat er allemaal gebeuren kan in een dag. ’s Morgens niets vermoedend met de trein, die helaas niet in een keer doorgaat, maar je drie keer laat overstappen, met twee koffers en een handtas. Vervolgens sta je op de verkeerde plek bij het goede station. Tegen de tijd dat je er achter komt dringt de tijd, je rent naar de andere kant van het station, om daar te ontdekken dat je handtas is achtergebleven. Met paspoort, pasjes, tokens, sleutels, etc, etc. Kortom, alles. Weer terug naar de andere kant, om te zien dat hij daar niet meer staat, weer terug naar de andere kant om te vertellen dat hij echt weg is, na aangifte te hebben gedaan bij de NS. Dan in een achtergebleven busje (rest is al vertrokken) naar het politiebureau. Daar doen ze geen verloren voorwerpen meer. Gezien de aard van de inhoud en het feit dat ik op doorreis ben naar het buitenland, en dus weinig heb aan een lokaal stadhuis op zaterdag, maken ze toch proces verbaal op. We vertrekken, een tas lichter en met een stervende telefoon, oostwaarts.
Dat er dan mensen zijn die liften op stations als toilet gebruiken, wat je pas merkt als je uitglijdt, laten we dan maar even buiten beschouwing.

Tijdens de regenbuien onderweg regel ik op het laatste restje batterij nog dat de cilinders in mijn sloten worden vervangen. Fijn als je goede vrienden en buren hebt om je op afstand bij te staan. De rest van de reis gebeurt er niets bijzonders meer gelukkig.

In de namiddag komen we aan in Rohn, waar de zon weer schijnt. Een typisch Duitse streek in de omgeving van Fulda. Rohn is een UNESCO site. Dit vanwege het beladen verleden van deze plek, waar niets meer van te zien is. Wat we wel zien: heel veel gebouwen in traditionele stijl, een groot deel gemoderniseerd en vers in de verf, een deel met wat verweerder uiterlijk. Prachtig onderhouden grasvelden, zeeën van ruimte, en bordjes als: War Simulation Training Area, en schietbaan==>;. Veel van onze collega’s zijn er al, de rest druppelt binnen. Er is hard gewerkt om van een leeg gebouw een gebouw met kantoren te maken. Op het laatste moment werd er nog van alles veranderd, dus het lijkt vanzelfsprekend die tafel met pc en kantoorspullen, maar het is het niet. Ik heb dit keer een stagiaire die me bij staat: Gulia. Ze studeerde Latijnse talen en geschiedenis, dus logisch dat ze nu hier zit.

Na geprobeerd te hebben in het systeem te komen, wat uiteraard niet de eerste keer lukt, houden we het om half negen voor gezien en ga ik naar mijn slaapkamertje. Ik heb hier vier bedden en twee kasten, ruimte genoeg. Maar geen internet, geen tv, geen radio. Een soort kloosterbestaan zal ik hier ’s avonds leiden de komende weken. Hoewel: hoor ik daar collega’s de gang op komen op weg naar de messroom?