Als je op let zie nog overal resten van de revolutie, of herken je gebouwen die een rol speelden in de 18 dagen begin dit jaar dat de mensen het plein op gingen en er niet meer af kwamen voor hun wens was uitgekomen: een einde aan het regime. In hoeverre ze al hun zin hebben gekregen zal moeten blijken de komende tijd. Ik zal hier in ieder geval af en toe een fotootje plaatsen dat ons herinnert aan die tijd.

De eerste gaf mij kippenvel. in Tweets from Tahrir kwam hij voorbij, een tweet die ik toen ook gelezen heb. Hier mijn eigen foto. Na bekendmaking van het aftreden van Mubarak, bij het naar huis gaan van het plein, veranderden de Tahrir tweeps eigenhandig de naam van een metro station op de bordjes. Mubarak station werd El Shohadaa, de Martelaren. Als herinnering aan die honderden die de revolutie niet overleefden. Het werd de officiële naam, er kwamen keurige borden en nieuwe stickers. Maar in sommige rijtuigen zie je nog de oorspronkelijke verandering onder de nieuwe naam.

Nog maar eens op zoek naar een roeiclub, oplettend lezertje. Er is er een waar ik lid van kan worden, tijdelijk, maar ik zag nog ergens een botenhuis op Zamalek en wilde zien of dat mogelijk een internationaal clubje was. Weer een paar kilometer langs de Nijl, geen straf nu het weer steeds clementer wordt, en je in de schaduw van de bomen daar kunt lopen.

Het botenhuis heb ik gevonden, en de bewaker, die in gebed was toen ik aankwam. Hij had net de was gedaan, overal hingen shirtjes en sokken, dus een actief clubje. Maar helaas, in zijn beste Egyptisch wist hij mij duidelijk te maken dat dit de Navy club was en ik dus niet mee kon roeien daar. Even een granito bij Cilantro daar in de buurt en maar weer terug dan. Als bijkomend voordeel: de art gallery die beloofd had geopende te zullen zijn na een paar dagen, was dat inderdaad. Ik heb mijn naam onder die zes andere namen geschreven, als eerste in Latijns schrift en ik heb even rondgekeken. Er waren verschillende ruimtes die bij verschillende eigenaren hoorden, een gevuld met de beloofde Spanjaarden, de rest uit Egypte. Een leuk kijkje in de keuken. Nog een rondje beeldentuin en weer terug naar huis.

Volledig foute timing weer, ik stapte om drie uur in. Haringen in een tonnetje, sardientjes in een blikje, ze moeten zich zo gevoeld hebben als wij. Bij elke halte stapten er twee vrouwen uit en wilden er zes of meer weer in, en ze deden het ook. Omvallen kon gelukkig niet. Het meisje naast mij zei zeer passend: crush hour.

Op de foto herkent de geoefende roeier nog net een stukje boot, blauw met wit. Helemaal mijn kleuren.

A ontmoette ik tijdens een vergadering van een nieuwe Egyptische partij. Ze is lid van allerlei commissies. Ze werkt bij een petrochemisch bedrijf als MBA en verder doet ze haar Masters in de weekeinden, twee jaar lang. Een hoop werk, weinig vrije tijd. Dat in een land in opbouw, waar van alles nog geregeld moet worden en niets vanzelf gaat.

Vandaag hebben we samen een pizza gegeten om de hoek en gepraat over het leven in het algemeen en dat in Egypte nu in het bijzonder. Bijvoorbeeld over het feit dat haar grootmoeder vloeiend Nederlands spreekt omdat ze vroeger op een Nederlandse school hier in Cairo heeft gezeten (althans, dat dacht A, het bleek natuurijk Duits te zijn). Nu nog gaan veel kinderen naar een Internationale school. Of over het feit dat de Islam iets anders is dan vrouwen verbieden auto te rijden, dat de Saoedies er helmaal naast zitten. Daarna reden we nog even naar een winkel in de buurt om te zien of daar iets was dat de buurtsuper niet had. Flitsend door het verkeer hier. Een zelfbewuste jonge vrouw, die leeft met een doel en weet wat ze wil. Die hard werkt aan de toekomst van haar land. Modern, eigentijds, baan, auto, visacard. En hoofddoek, zoals heel veel jonge vrouwen hier. Zo komt Egypte er wel.