Schoon

Mijn enkel zorgde voor vertraging, dus vandaag, voor het weekend, tegen de muren op in de woonkamer van mijn flatje. Gele muren, die nu zacht glanzen na een goede schrobbeurt met Dettol. Zijn ze hier gek op. Er is een lamp die nog speciale aandacht vraagt, er is nog een gang en een slaapkamer te gaan, maar dit wordt al heel aardig mijn huis. Na zo’n hele dag buffelen, zelf geschrobd de straat op om mijn eigen wijk te verkennen. Het is hier prachtig. Er staan hier grote gebouwen in Moorse en Jugendstil, gebouwd door en voor de Britten die hier toen zaten. Nu boven wonen, in de plint winkels. Aan het soort winkels is de kwaliteit van de buurt af te lezen, en dit stuk is duidelijk niet van de straat. Dus zit ik dit te typen op het watergekoelde terras van Starbucks, terwijl de wolken zachte parelmoerkleuren krijgen van de ondergaande zon. Nog even en de moskee laat zich horen, hier om de hoek. Al even imposant.

Dit is onder andere waarom ik hier ben, oplettend lezertje, de avonden zijn hier fantastisch. Het leven komt op volle gang, de lichtjes aan de overkant laten zich van hun vrolijkste kant zien. Om mij heen veel jongelui, op een aantal tafeltjes laptops. Ik hoef zelfs niet in te loggen, en zit ondertussen te skypen met vriendin H.

Dit kon wel eens mijn favoriete terras hier worden.

Visum

Mijn visum lag keurig op mij te wachten toen ik afgelopen week weer het ritje naar Den Haag maakte. De mevrouw achter de balie had opgemerkt dat er ook een Irakees visum in mijn paspoort zat en vertelde dat zij zelf ook uit Irak kwam. Haar familie was afkomstig uit Najaf, maar woonde nu in Bagdad. Of ik het niet gevaarlijk had gevonden daar in Basrah? Een veelgestelde vraag met steeds hetzelfde antwoord: een veilige compound en weinig bewegingsruimte, dus nee, ik had het niet gevaarlijk gevonden. Voor haar familie was dat anders, die kwam alleen op straat als het echt nodig was, voor boodschappen en zo, en dan nog met angst in het hart. Ze vond het geweldig wat ik deed, en wat ik hoopte weer te gaan doen. Ze wenste mij een prettig verblijf in Egypte. Diezelfde dag nam ik contact op met Plan, de organisatie waar ik al jaren vrijwilliger voor ben. Zou het niet een goed idee zijn om als ik dan toch in Egypte ben, ook een project te bezoeken? Ze zouden het even navragen en vanmiddag een telefoontje: de organisatie ter plekke gaf code rood (ja, die hebben ze ook op andere plaatsen en dan niet voor het weer). Het was te gevaarlijk om langs te komen, dus ik was niet welkom, ook niet op kantoor. Tja, ik ga evengoed naar Egypte. Maar eens zien hoe ver ik kom. Inmiddels is een van de ijzers die ik in het vuur had voor huisvesting in Cairo gesmolten. Hopelijk heb ik straks toch een bedje daar, anders wordt het nog lastig. Ondertussen zit ik vaak tot diep in de nacht AJE, BBC World en CNN te volgen op tv. Fascinerende beelden uit Libië, veel onduidelijkheid. Nu op de radio het gerucht dat de rebellen het gebouw zouden hebben omsingeld waar de familie Khadaffi zich zou ophouden. Veel geruchten, veel onduidelijkheid. Een situatie die past bij een land in overgang.