Ook al doe ik niets bijzonders, dan toch voelt het als bijzonder. Vanmorgen eerst een ontbijtje onder de jasmijn, in het zonnetje. Het beloofde weer een warme dag te worden, 32 graden in de schaduw. De halve strandplannen gingen niet door, dus even een verkenningsrondje in de buurt op zoek naar een bank die mijn Wereldpas zou accepteren. We lopen een op drie, een automaat hors service, een automaat wilde niets met mij te maken hebben en de laatste gaf gelukkig waar ik om vroeg. Geen dinar te vroeg. De oostkant van de doorgaande straat waar de mijne op uit komt verkend, tot aan het plein aan het eind. Aan de ene kant een park en een voetbalstadion, aan de andere kant ambassades. Alleen al op dat stuk die van Marokko, Qatar, China (herkenbaar aan de vrolijk gebogen oranje dakpunten en bij mij om de hoek die van Palestina. De Duitse ambassade schijnt hier ook in de straat te zitten,den ook de Nederlandse is hier niet al te ver vandaan. Zo’n uurtje lopen in de middagzon spaart de sportschool uit, en aan de sauna heb je ook geen behoefte meer.

Nu er weer Dinars waren weer even naar het buurtwinkeltje. Toch maar flessenwater gekocht. Het water is hier prima, ik heb het ook al gedronken, maar door het hoge chloorgehalte is mijn thee niet zoals ik hem graag wil. In de citroenlimonade gaat het prima, dat scheelt, want dat water sjouwen is toch een zwaar karwei. Gelijk nog wat eieren, eindelijk peper gevonden en de banden met de burutwinkelier aangehaald. Wat e-mail verkeer afgewerkt, wat klusjes doorgeschoven naar anderen (ben ik goed in) en verder weer in de tuin leeswerk gedaan.

De zon gaat al vroeg onder, en dat geeft gelijk weer lastige keuzes. Alle ramen en deuren open geeft frisse lucht maar ook vliegen en muggen. Alles dicht geeft geen vliegen en muggen, maar een sauna in huis. Beetje half dan maar, en een citronella kaars aan tegen de ergste stekers.

Morgen weer en nieuw deel van de stad verkennen. Een van de kustwijken, met drie verschillende mensen een afspraak gemaakt. Eens kijken of dat allemaal lukt.

Terwijl ik het raam van de slaapkamer sluit, de geur van de jasmijnstruik voor het raam.

Misschien heb ik er een neus voor, oplettend lezertje. Mijn vrijdag was vanmorgen nog vrij vormeloos. Ik had een halve afspraak om een uur in het centrum en een meeting ’s avonds en verder geen programma. Eerst dus maar aan de studie en even de laatste twitterberichten volgen uit de regio. Net op tijd. Er bleek een grote demonstratie te zijn. Er stond niet bij waar, maar dat gokte ik. Tas pakken, platte schoenen aan, kaart mee en hup, op zoek naar een taxi. Terwijl je staat te wachten kun je dan gelijk bekijken waar je heen wilt en hoe het daar heet. Ik ben niet zo blond dat ik mij af laat zetten midden op een plein waar van ik vermoed dat er iets loos is, dus een plein verderop dan maar. De bonus: het Tunis waar ik naar zocht maar nog niet vond, de vorige keer. Drukte en levendigheid op straat, voetgangers, auto’s brommertjes, de terrassen vol, de winkels open. De rit er naar toe luchtte de taxichauffeur zijn hart over de plaatselijke situatie, en wat er wel en niet meer deugde sinds de revolutie. In ieder geval was het verkeer achteruit gegaan, net als in Cairo. Schijnt een soort reflex te zijn: revolutie en de verkeerspolitie geeft er de brui aan.

Van het plein waar ik me liet afzetten een weg in geslagen waarvan ik vermoedde dat hij zou leiden naar het plein waarvan ik vermoedde dat de demo er zou plaats vinden: voor het parlement. Halverwege kwam ik regelmatig mensen tegen getooid met en in vlaggen en met de banieren opgerold. Allemaal rustig en keurig, er was ook geen merkbare opwinding, zodat het me veilig genoeg leek door te lopen.

Gelukkig maar, want op het plein was een mooie betoging aan de gang. Ik kan mij lastig verstoppen hier in de menigte, te lang, te blond, dus had ik binnen drie minuten na aankomst al contact met plaatselijke verslaggevers, burger journalisten, die met camera en laptop opnames maakten. Die konden mij gelijk uitleggen waar het om ging.

Van alle politieke richtingen was men bijeen gekomen de regering te zeggen dat er haast gemaakt moest worden. Er zit niet genoeg schot in de hervormingen en vooral het feit dat er nog geen onderzoeken waren gestart, of althans niet voldoende, naar daders van misdaden onder het vorige regime, tegen politieke gevangenen en demonstranten, nam men hoog op. In Tunesië is men zich er goed van bewust dat veranderingen tijd vragen, maar onderzoeken en rechtszaken starten, het geweld terug dringen, dat kan per direct, dat behoeft men alleen maar te willen. Maar zowel hier als in Egypte laat men het op dat gebied nog afweten. Het was weer inspirerend te zien, het gemengde gezelschap mannen, vrouwen en kinderen. Met vlaggen, plakkaten, bezems, spreekkoren en rondjes om het plein en op de trappen van het parlement gaf men lucht aan zijn ontevredenheid. Banieren gaven aan wie waar bij hoorde in de verschillende hoeken, en ik had de indruk dat de spreekkoren soms tegen elkaar opboden. De sfeer was rustig en trots. Er liepen mensen rond die overal het vuil opraapten, zodat het plein smetteloos zou worden achtergelaten. Mensen kwamen en gingen. Er werd gefilmd en gefotografeerd, men legde elkaar vast met het parlement op de achtergrond, de leuzen in de hand, voor het nageslacht, dat ook ruim aanwezig was. Het mooiste beeld van deze middag? De man die trots achter zijn twee protesterende tienerdochters liep, een jongere dochter naast hem, een oudere achterop. Belangrijk, die vrouwen op het plein, want als ze niet opletten gaan ze eerder achter- dan vooruit. Ook die stroming was vertegenwoordigd. Een gesluierde vrouw keek mij aan, wierp een snelle blik omlaag en keek enigszins afkeurend: blote benen. Gelukkig geen blote armen, zodat er toch nog een zuinig glimlachje af kon.

De Syrische vlag was ook vertegenwoordigd, een een man vertelde me ongvraagd waarom: men wilde vrijheid, mensenrechten, overal in het Midden-Oosten, in alle Arabische landen. Die Assad, die deugde niet, die verscheurde het volk. Ze pasten niet meer in de 21ste eeuw vond hij, de dictators. Hij was in West-Europa geweest en hij zag geen verschil tussen hier en daar. We zijn allemaal mensen en we hebben allemaal recht op vrijheid en waardigheid. Daarom stond hij hier, met zijn kind gehuld in de Syrische vlag. Hij is vastbesloten. Hij heeft gelijk.

Kwart voor zeven, de zon is onder. De moskee zingt, ergens in de buurt. De krekels zingen ook, het klinkt als het sissen van het gasfornuis. Dat staat gelukkig uit, de maaltijd is bereid. Mijn internet verbinding is ouderwets via een draadje. Voordeel is dat ik de Nederlandse radio nu kan ontvangen. Dus kunststof onder de maaltijd, net als thuis.

Maar ik boek vooruitgang, oplettend lezertje, ik kan de taxichauffeur de weg wijzen naar mijn huis. Vandaag even langs bij de VNG, waar de meesten op een fieldtrip waren. Een kort bezoek dus, maar gelijk de spullen opgehaald die ik daar in bewaring had gegeven. Ook even langs bij de mannen van Orange op het vliegveld, omdat die slimme sleutel, de usb-modem, niet wilde installeren. Nu doet hij het en kan ik dus overal internetten, ook buitenshuis zonder draadje. Buitentuins moet ik zeggen, want hier in de tuin, buiten mijn tuinhuisje, gaat het prima met zo’n vaste verbinding. Werken op je schommelbankje, waarom kon ik dat al niet veel eerder?

Gelijk geïnvesteerd in een 3g nummer hier voor Tunesië, dus nu heb ik een nieuw nummer. Niet vergeten door te geven aan het thuisfront, anders ben ik straks nog onbelbaar. Mis ik al die drie telefoontjes de komende drie maanden.  Ik bel hier vele malen meer dan thuis. Al contact met een mogelijk lerares Arabisch, maandag de eerste ontmoeting. Vrijdagavond is bezet, vrijdagmiddag een interview met een studente, 2 dagen een conferentie waarin ik in een panel zitting mag nemen en een werkgroep mag begeleiden volgende week. Ook de zondags heeft al twee afspraken.

Zo’n eerste dag denk je: wat zal ik eens doen? Maar dat is nu gelukkig geen vraag meer.

Zo: thee, suiker, sap, rijst, blikken boontjes, kaas, olijfolie, zeep, shampoo. Het is allemaal weer in huis, oplettend lezertje. Vanochtend gekocht bij de kruidenier in de buurt. Die heb je hier nog, buurtwinkeltjes. Ze zijn inimini, ze hebben een beperkt aanbod, maar ze zijn vriendelijk. Drie mensen hielpen met het inpakken van de spullen in mijn tas. In mijn beste Frans de bestellingen gedaan, boodschappen mandjes zijn er niet. Waar ik vandaan kwam, hoe lang ik bleef?

Daarna door naar de groenteman, helemaal de andere kant op. Om de hoek zit ook een stomerij, waar ik denk ik alles ook kan laten wassen, en een slager is er ook. Vijf minuten met de auto, die ik niet heb, zit een grote supermarkt. Groter is mijn wereld nog niet, deze eerste dag. Ik woon in een buitenwijk, er zitten hier ambassades, bedrijven en grote woonhuizen. Het type waar de bmw’s binnen de muren staan geparkeerd. Over die muren bougainville, plumbago, jasmijn. Maar die heb ik ook naast mijn minihuisje groeien. In de tuin het geluid van de tuinman, die driftig aan het knippen is. Overal zijn die mannen bezig. Radiootje erbij met slangenmuziek voor het werkplezier.

In de buurt ook een stadion, en nog iets verder lopen een park. Dat ga ik allemaal nog ontdekken. Alle huizen wit, de daken plat of met geglazuurde pannenrandjes gedekt.

Nog geen echt schema, nog geen echte activiteiten, dus ik rommel wat aan.

Er is een schommelbank in de tuin, daar ga ik denk ik maar eens een boekje zitten lezen. De zomer is hier nog lang niet afgelopen.

Niet veel mensen snappen waar iik mee bezig ben, en zelf snap ik het geloof ook ook niet helemaal. Hoe het ook zij, ik zit weer eens in een buitenland. Tunis is voor drie maanden mijn thuis. Minder spannend dan toen ik vertrok naar Cairo, maar toch weer een uitdaging. Ik ben hier een paar weken geleden geweest, heb toen mijn woonruimte gevodnen en kende dus mijn hospita al. Anders dan vorige keer, toen ik in een wildvreemde stad naar een ongbekend adres werd gebracht door iemadnd die ik nooit eerder zag of sprak.

Na een reis met een lange tussenstop in Marseille was ik halverwege de avond in Tunis. Daar gelijk een 3g modem gekocht, met de bedoeling dat ik in een wip op het internet zou zijn na aankoms  in mijn nieuwe onderkomen. Volgens beproefd recept, taxi vinden en dan Leila bellen die de chauffeur de weg wijst, kwam ik na een kort ritje aan. Vriendelijk verwelkomd door Leila en haar nichtje. Was de studio die ik nu bewoon vorige keer wat stoffig, nu is hij blinkend schoon en zijn alle muren fris gewit. Er staan zelfs echte rozen op tafel om mij te verwelkomen en een bordje fruit en koekjes, wat sap, water en thee maken het welkom compleet. De koffers liggen inmiddels leeg opgeslagen, de kleedjes weer opgerold naast het bed, zodat mijn blote voeten lekker de koele tegels raken. De satelliet-tv wil niet werken, terwijl hij het eerder vandaag wel deed. De usbmodem krijg ik ook niet aan de praat, maar gleulukkig heb ik ergens iemand in de buurt met onbeschermd internet waar ik dankbaar misbruik van maak. Morgen maar eens zien of ik alles aan de praat krijg. Dan eens kijken waar ik ben en hoe mijn straat geschreven wordt, want Googles maps kon het niet vinden. Vervolgnes ergens een supermarkt op trommelen. Mijn hopsita kan helaas niet rijden, zij is recent geopereerd. Maar het zal wel losplopen. Met een beetje geluk vind ik hier ook genoeg te doen om mij bezig te houden. De eerste uitnodigingen zitten al in mijn mailbox, dus zorgen hoeft u zich weer niet over mij te maken, oplettend lezertje.

Het zelfde, en toch anders. Het leven is een feest.