Het lijkt hetzelfde, oplettend lezertje, stemmen en kiezen, maar dat is het niet. Stemmen kan al bij de keuze van een optie. Je stemt voor of tegen, of je stemt wel of niet. Als het om politieke verkiezingen gaat, is je stemrecht meer waard als er behoorlijk te kiezen valt. In Egypte, ik hoef het niet uit te leggen, was de laatste decennia weinig te kiezen, al ging men wel stemmen. De afgelopen presidentsverkiezingen waren daarop een verbetering, ongeacht hoe men over het hele proces kan denken. Er was een ruime keus aan kandidaten, en een aardige groep ging redelijk gelijk op. Door het kiesstelsel blijven de twee kandidaten met de meeste stemmen uit de eerste ronde over voor de definitieve ronde, en daarbij won Morsi. Sommige kiezers in Egypte zijn bij die laatste ronde niet gaan stemmen, zij vonden dat ze geen goede keuze hadden als het tussen SCAF of MB moest gaan.

Dat neemt niet weg dat Morsi nu de democratisch gekozen president van Egypte is. Hoeveel macht hij heeft zal blijken, wat hij daar mee doet evenzeer.

Vooralsnog lijkt hij te groeien in zijn ambt, van reservewiel tot bevlogen redenaar op het plein. Laten we hopen dat het geen wildgroei wordt.

In Tunesie is er inmiddels een werkend Parlement dat onder meer moet zorgen voor een goede grondwet en goede verkiezingen op decentraal niveau.

Leden van het parlement die meeschrijven aan die wetten, bezochten afgelopen week Duitsland en Nederland, om te zien hoe wij hier een en ander aanpakken, en wat zij daarvan zouden kunnen gebruiken in eigen land. Na tientallen jaren dictatuur moet een systeem zichzelf weer uitvinden.

 Er is veel onrust in Tunesie op het moment. Minderheden die lang werden onderdrukt eisen nu ruimte, en daar waar ze doorslaan willen ze dat ten koste van ruimte van anderen laten gaan. Dat is niet de weg die veel Tunesiers willen gaan. De verkiezingen op lokaal niveau zullen dan ook moeten uitwijzen in hoeverre men kiest voor meer, of juist voor minder keuze.

Na een behoorlijk lange tijd van freewheelen en Arabisch les, Cairo en familie, weer tijd om aan het werk te gaan. Nog iets minder dan twee weken, dan reis ik voor twee weken af naar Tunesie. De lokale verkiezingen worden dit keer het onderwerp waar ik mij mee bezig mag houden. Ik zal spreken met parlementsleden, leden van politieke partijen, ambtenaren, kiezers, minderheden. Nou ja, spreken, als het niet in het Frans of Arabisch kan, zal er iemand vertalen. Mijn Frans moet ontroest, mijn Arabisch is nog lang niet goed genoeg. Werk wat sterk aansluit bij mijn eigen ervaringen hier in Nederland, maar in een vorm die ik nog niet eerder meemaakte. Er zal weer een bureau zijn, collega’s die mijn taal niet spreken, heel veel nieuwe mensen om te leren kennen en mee samen te werken. De komende dagen zal ik mij verder verdiepen in het onderwerp. Het wordt weer even buffelen.