Terwijl u achter de chocolademelk zit of vol in de kerststress, vertrokken wij vanochtend voor de eerste ochtendduik. Wind tegen, zout op de lippen, en dan alles weer op en aan en hup, te water. Op deze plek niet alleen veel zeenaalden, wel een soort of vier, maar ook de ultieme zeenaald: een zeepaardje. Een gele dit keer, met oranje wangetjes. Echt scherp wilde hij dichtbij niet worden, dus ik heb hem gefilmd. En daarna kwam er een klein oranje knikkertje in zicht, een zeer jonge frogfish. Een centimeter schat ik, maar zo knaloranje dat je hem niet kunt missen. 

Het resort zit aardig vol, de freelance gidsen zijn weer gearriveerd. Tweede en derde kerstdag wordt er dan weer veel gewisseld, de gasten die hier oud en nieuw vieren, arriveren. Daar zal ik niet bij zijn. Vandaag als alles mee zit mijn veertigste duik hier. Een persoonlijk record. Morgen niet vergeten in te checken voor mijn terugvlucht. Zucht.

De middagduik brengt meer wind, we zoeken een oppertje. Direct al bij het begin gaat een zeeslang voorbij. Ik heb hem niet gefilmd, ze lijken op elkaar, en voor Thomas was het de eerste hier. Na wat klein spul vind ik hoogstpersoonlijk een ornate pipefish, dubbele punten. Hopelijk nu wel scherp. Na een flinke harige krab sluiten we af met weer een mimic octopus. In de andere groep hebben ze dan al een coconut octopus (klein) en een jonge broadclub cuttlefish achter de rug. Er wandelt ook nog ergens een schelp. Er zingen kerstliedjes in mijn hoofd, Still a Bachs Christmas. Vanavond, ondanks de wind, die hopelijk wat gaat liggen, weer een Black Water Dive. Meer dan drie personen krijgen we ook nu niet bij elkaar. Ik neem mij voor alleen maar te gaan filmen, om in ieder geval iets vast te kunnen leggen dat te determineren valt. Wish me luck!

De stroom stond eindelijk een duik op Kirby’s Rock toe, twee keer zelfs: een keer linksom, een keer rechtsom (want toch best veel stroom nog).

De eerste vondst is een bokserkrab, die ergens twee kleine anemonen vandaan tovert die hij in zijn klauwtjes draagt. Ik zag ze nog niet veel. Een blue ribbon eel. een crèmekleurige leaf fish. Een prachtig langgestrekte zwartgerande crèmekleurige nudi, en later nog drie zulke nudies, die in een groepje voor nageslacht aan het zorgen waren. Ze zijn hermafrodiet, dus dat gaat altijd goed. Een wand met duizenden kleine knalgele zeekomkommertjes. Een giant murray, verschillende leuke garnalen, en bij de safety stop kwam er een niet al te grote hawkbill voorbij. U zult mij op mijn woord moeten geloven, de camera had iets anders aan zijn hoofd.

Gelukkig deed de camera van de Singaporese Susi het wel (hoewel zonder lamp) zodat zij zichzelf in alle standen kon laten vastleggen door de gids. Hij zou haar morgen gaan vertellen dat het slimmer is niet rechtop in het water te hangen als je laag over het rif gaat. Dat is meer iets voor bij een wand. 

Waar je tegenwoordig ook veel plaatjes ziet, is op de mensen zelf. Duikers niet uitgezonderd. De draak en de tijger op de rug van gianni noemde ik al. Maar er komt werkelijk van alles voorbij. Tribals, slangen, damesportretten, en als dat niet genoeg is kan er altijd nog ergens een stud of een ringetje door. Onderwater hebben we gelukkig bijna allemaal een full body neopreen aan. Ook daar kun je zo modegevoelig zijn als je wil. Je kunt alles van één merk kopen, en dan overal de zelfde kleurtjes hebben, roze, oranje, geel. Met bijpassende vinnen uiteraard.

Gids Ronie heeft goed gezien dat er een gat in de markt is. Hij pimpt je vinnen. Voor honderd dollar, als ik het wel heb, kun je ieder onderwaterdier op je vinnen laten zetten, full color, zwart wit, de klant is koning. Hij doet dat heel goed, naar foto’s of naar een voorbeeld van het internet. De gidsen maken ook gebruik van zijn diensten, dan zijn ze onder water makkelijk te herkennen. Soms met zo’n dier, soms hun naam in sierlijke letters. Handig, want als je lang hier bent, wisselt het nog al eens. Ik ben aan gids drie toe inmiddels. Ze zijn gelukkig allemaal goed en ook allemaal aardig.

De middagduik brengt veel stroom, ik duik alleen met mijn gids, de andere groep is met zijn drieën, en ze komen wat chagrijnig boven; Te veel stroom, te weinig gevonden. Die stroom klopt, ik klauw me met mijn pointer er tegenin, zo dicht mogelijk over het zand. Romnick vindt om de haverklap wel een krabje of garnaal maar we zoeken ook groter spul. Het lukt hem het zeepaardje te ontdekken, dat zich met zijn staart stevig aan een zeepen vasthoudt, om niet weg te waaien. De lion fish wapperen de fraaie vinnen haast van het lijf. Op de dijk bij windkrct 9, stel je dat er maar bij voor. Dan wijst Romnick een flink grote platte slak aan, met oranje randjes overal en oranje knopjes aan zijn sprieten. Maar dan zie ik toch nog meer sprietjes en nog ergens een randje. Twee armini’s (duckduckgo maar even) liggen te schuilen onder het zand, de derde is op weg daarheen. Dan ben ik al helemaal bij, de stroom neem ik eerst voor lief, daarna neemt hij af. Ik vind nog een zeer jonge puffervis, het ziet er uit als een heel klein aardappeltje. Ik zie eindelijk weer een paar schelpen lopen, een soort of vier. En dan tamelijk aan het eind komt de wonderpus zijn opwachting maken. Mijn kamer heet ook zo, dus passend. Hij (of zij, lastig te zeggen) doet pogingen mijn camera binnen te gaan, wat het filmen wat lastig maakt. Mijn dag is al weer drie keer helemaal goed.

De avondduik, met zijn vele krabbeltjes, garnaaltjes, een mooi gestreepte puffervis en ergens in een holletje zijn jonkie, de ladybug in de blauwe turnicate, de geel-zwarte krabbetjes in de prachtig rode veerster, die zo fraai naast een fuchsia exemplaar ligt, hoe doen ze het toch.

Mocht u nog een nieuwe passie zoeken: ga duiken.

En dan was dit keer de maaltijd ook nog heel erg naar mijn zin. De helft krijg ik op, morgen tijdens de lunch de rest. Wat een goed idee! En nu op mijn kamertje de boel een beetje gesorteerd, de foto’s overgezet, terwijl het dorp weer uit volle borst juicht bij een doelpunt van het eigen team. Op het betonnen veldje aan het strand kunnen ze niet blijer zijn dan ik.

Was het gisteren de geit, vandaag gilde het varken als een speenvarken. En jawel, bij het afvaren van de boot waren ze op het volgende strandje al bezig de brokken in het zeewater te spoelen. De trouwerij waarover de hele week al gesproken wordt, zal vanavond beginnen. De DJ test zijn apparatuur, de hele baai kan meegenieten.

Wij gaan ondertussen gewoon duiken natuurijk, met weinig zon en veel stroom, maar gelukkig ook weer genoeg te zien met de bijbehorende pogingen er iets behoorlijks van op de camera te registreren.

Duiken is zo’n hobby waar je helaas altijd apparatuur bij nodig hebt, en die doet niet altijd wat je wil. Gisteren arriveerde Gianni uit Zwitserland. Hij maakt werkelijk prachtige foto’s, ik schat dat zijn cameraset de 10 kg haalt. De bootsbemannig vertilt zich er aan.

Het gezelschap verandert voortdurend in zo’n week, de mensen die voor één week kwamen vertrekken, er zijn wat mensen die hier in de buurt wonen of een klus hebben, die een weekendje of zelfs slechts een dag meeduiken. De bootsbemanning, twee man sterk, en de gidsen, moeten dan snel weten wie er met wie meevaart, hoe ze heten, wat hun spullen zijn en welke camera ze aangereikt willen hebben als ze eenmaal te water zijn.

Zaak om te kijken hoe lang je onderweg bent naar de eerste duikstek. Gezien de stroom en wind dit nu vaak redelijk in de buurt is, trek ik mijn sokken, pak, laarsjes en beannie (tegen een schrale nek) aan land al helmaal aan. Als we iets verder weg gaan of het erg warm is, laat je het bovenstuk nog even hangen. Dan je tas (in mijn geval een mesh backpackje ooit uit Irak meegenomen) mee, en je camera, en dan die loopplank op. Je set en vinnen zijn dan al boord, met verse fles plus die voor de tweede ochtendduik. Na vertrek eventueel extra gewichten om (in mijn geval), je masker schoon en afspoelen. Bi jaankomst vinnen aan, computer om, de bemanning geeft je je set om, dan ga je flink achteruit zitten als alles vast zit, gecontroleerd is, masker op, regulator in, beetje lucht in je vest en achterover te water. Daar doe je onder water een koprol, automatisch (onder water zijn we zoooo lenig), en als je weer boven bent, krijg je je camera aangereikt. Dan op een seintje van de DG lucht uitblazen en klaren tijdens de afdaling. Camera haak je ondertussen ergens vast, en je zorgt dat alles zit waar het hoort. Bijna altijd een pointer, je lamp, ik heb dan nog een onderwaterloep mee, ergens hangt een geel fluitje, in een van mijn pockets zit een oprolbaar snorkel, voor noodgevallen. In een andere pocket zit een (te bot) mes, Eigenlijk moet er ook een boei plus lijn mee, maar we driften hier niet, en de gids heeft er altijd een mee. Scheelt weer versiering, dus die blijft in de box. Het zijn lastige krengen om te drogen, dus blij.

En dan kijken, kijken, zoeken, zien wat de ander vindt. Ons jachtinstinct komt bij deze sport goed van pas. We vinden de laatste dagen vooral heel veel garnalen, vaak onooglijk klein, maar de gidsen weten ze op te speuren. Zo’n diertje vastleggen is niet eenvoudig. Het beweegt, jij ligt in water, dus beweegt, meestal heb je een hand nodig om jezelf met je pointer op te plek houden , en dan met de andere hand camera bedienen. Bij een grote camera heb je beide handen zeker nodig, kleintjes vaak ook wel, dus lig maar eens stabiel dan, zonder schade aan te richten.

Dus als u denkt: wat een waardeloze foto’s: u heeft gelijk. Maar ze zijn er vooral om me te helpen vinden welk dier ik zag, en om het me later weer voor de geest te kunnen halen. Moet u Gianni maar volgen, die fotografeert beter.

Nog weken thuis plezier met sorteren, op naam brengen, weggooien etc; De napret van het duiken.

’s Avonds, hoewel ik al weer na drie duiken aardig gesloopt ben, toch de avondduik van half zes, want de bobbitworm, de mimic, ze kunnen zo maar opduiken.

En dat gebeurt dan ook. Deels. De eerste helft brengt meer kriebelspul. Geen rennende krabben, geen schelpen op sjouw. Maar dan, terug op een meter of 8: rood licht bij Gianni, en ik zie in zijn lamplicht een bobbitworm ver uit zijn hol. De gids wijst mij een andere, en wijst dat mijn camera op rood moet. Het lukt maar matig, maar ik heb een fotootje. geen wereldshot, maar ik doe het er mee. Even later nog een kans, weer een worm. Drie op een duik. Joeppie. Ewan, uit Texas, vindt nog een bobtail squid, iridiscerend blauw, ook al zit hij onder het zand. Na afloop vermoeden we dat het wellicht een oudje is en daarom niet zo schitterend meer. Zo werd het toch weer een geslaagde duik. Na het alles weer op de laders zetten, de spullen omspoelen en te drogen hangen, het avondeten, tijd voor rust. 

Maar ja, dat varken. De trouwerij, op het veldje aan het strand, onder de grote tent die daar afgelopen dagen is neergezet. De DJ, de MC die de gasten oproept tot gulle giften voor het paar, dat pas morgen trouwt. De ‘guirlandes of cash’, zoals iemand mij uitlegt, dat is allemaal vanavond, omspoeld door veel drank.

Ik vrees het ergste voor mijn nachtrust, er wordt ook flink hard geknald af en toe. Maar om half elf gaat de muziek zo zacht dat hij mij in ieder geval niet meer bereikt. Licht uit.