NBU 64, Berg en dal, donderdag 27 juni

IMG_7966

 

Ik reis zoals het landschap, berg en dal. Meestal zit het mee, soms zit het tegen. Gisteren na het genieten van een verse maaltijd, het uitzicht op het meer bij ondergaande zon, de vissende buurman die zelfs in donker doorvist en een vuurtje stookt, op tijd naar bed met een goed boek. Gaat ineens het licht uit. Dat moet niet, volgens berekening moeten de huisbatterijen vol zitten, dan kan ik wel wat avonden een lampje laten branden. Niets doet het meer, ook de generator laat zich dit keer niet starten. Dus als de zon al vroeg boven het meer opkomt, wijzig ik mijn plannen. Waar is de dichtstbijzijnde redelijk grote stad die nog enigszins op de route ligt? Dat wordt Reno, een half uurtje rijden verderop. Ik verbaas me regelmatig over hoe snel een landschap hier kan veranderen, maar vandaag gaat dat dubbel op. Zo sta je in een paradijselijke omgeving naar de eenden te luisteren en het geplons van een zwemmende hond, zo zit je in Reno, een mini Las Vegas, met al zijn stads gerommel, daklozen, casino’s en gelukkig heel veel RV-reparateurs. De eerste zit nokkie vol en verwijst me naar zijn collega op de hoek. Die zit ook vol, maar heeft medelijden met me. Ze gaan er aan werken, ze hopen op vandaag klaar, als het meezit. Kennelijk zit er iets al vanaf het begin fout, zoals ik al claimde bij mijn eerste garage, hopelijk gaat dat nu uitgevonden worden. Hoewel ik mij geen illusies maak wat dat betekent voor de allereerste rekening, warranty is een papieren begrip.

Maar dan zit je dus in Reno zonder huis. Ik voeg mij niet graag bij de daklozen aan de oever van de snelstromende Truckee rivier, ook al staan die lekker in de schaduw. De aardige werkvoorbereider verwijst mij naar GSR, een gebouw als een graansilo dat een hotel, casino en toeters en bellen bevat en een RV-park achter de deur aan de rand van het meer heeft. Daar heb ik voor vanavond geboekt, Monster teruggebracht naar de garage en toen weer naar het casino, in de hoop op wifi. Even van de nood een deugd maken. Het internet is echter ongelooflijk traag, foto’s opladen begin ik niet aan. Hopelijk lukken de blogjes.

Nu kunnen we daar dramatisch over doen, maar ik ben op reis, dat is wat anders dan op vakantie. En ook zo leer ik een land kennen, wachtend in de garages of in casino’s. Straks nog maar een beker thee.

Ik zit hier op rode nepleren stoeltjes, dicht bij een contactdoos. Mensen checken hier in en uit, lopen in en uit, regelmatig zitten er oudere heren een uiltje te knappen, moe van het geld in sleuven stoppen.
Achter mij is Starbucks druk met het verkopen van koffie en thee. Hele gezinnen komen er langs, ik vraag me altijd of hoe dat betaald wordt als je hier met vijf man aan het ontbijt gaat, of lunch. Een jongen sleept zijn eigen vertrouwde deken mee, een flinke maat ook. Zijn zusje heeft ook haar kussen mee.

Ik sorteer foto’s en de tijd vliegt, tot ik me realiseer: ze zouden bellen, het is bijna sluitingstijd. Telefoontje gemist door de herrie, maar Monster is helemaal uptodate. Na een probleem dat er niet had mogen zijn na de reparaties die ik eerder liet doen in Houston. Wordt nog een leuk mailtje.

Dan heb ik een leuk gesprek met de monteur, die mijn goede adviezen geeft over dingen die ik niet moet missen als ik richting Idaho ga. Die ga ik opvolgen. Hij heeft in Afghanistan gezeten, weet wat erop de wereld te koop is en zegt: “Alle mensen willen gewoon hetzelfde: ’s morgens opstaan, aan het werk, veilig thuiskomen, eten op tafel en een toekomst voor de kinderen; het zijn de hogere machten die het leven voor ons allemaal moelijker maken en ons willen vertellen dat de ander niet deugt.” Een man naar mijn hart, en niet alleen omdat het een goede monteur is.

Dan besluit ik naar de film ge gaan hier in het casino waar ik met honderden anderen achter sta. Captain Marvel, een voor mij onbegrijpelijke film. Voor we binnengaan koopt men een en ander om te snoepen. Ik zie een man met dochtertje voor ruim $30 afrekenen. Het gezin daarvoor was met vijf man. Zelf trakteer ik me op een ijsje, dat ik naar binnen moet smokkelen omdat het filmwinkeltje geen ijs meer heeft. We werken allemaal mee.

Dan bepaal ik, met het laatste nieuws, de volgende reisdag en ga van morgen een was-, reis- en cultuurdag maken. En de telefoon vooruitbetalen. Je weet maar nooit.

Never a dull moment.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s