NBU 51, Dood schip

IMG_6786Vrolijk wakker vanochtend, het is heerlijk rustig op deze campground. Bj het slapen gaan hoorde ik de beloofde troep coyotes huilen. Even wassen. Geen water, geen pomp, geen licht, geen generator. Geen paniek, geen paniek, geeeeen paniek! Vooral de generator verontrust mij. De motor van de auto doet het gelukkig wel. Wat nu? De beheerder roepen? Het is vroeg, hij woont hier al sinds 1991 full time, ik heb niet de indruk dat zijn RV veel beweegt. Ik bel de AAA. Moet ik weggesleept? Nee, want de auto doet het. Dan kunnen ze niets voor mij doen, behalve een adres voor een garage in de buurt geven.

Eerst maar eens weer wat proberen. De zekeringenkast, alle knopjes en lipjes. Dan interessant onder de motorkap kijken. Dan nog eens rustig de generator starten. Die werkt, dus heb ik weer even alles bij. Ik ga er van uit dat ik te veel wildgekampeerd heb voor de paar honderd kilometer die ik gisteren reed en dat mijn accu’s leeg zijn. Problem solved voorlopig. Dus welgemoed op weg. Ik rijd weer zuid langs Las Vegas de woestijn tussen de bergen in. Langs de Mojave is het plan. Dan doemt ineens nog weer een casino op, en dan nog een, compleet met neprots, achtbaan en disneybuitenkant. Een fashion outlet ernaast. Daarheen dus voor ontbijt en wifi.

Nu we hier toch zijn twee Levi spijkerbroeken voor de prijs van een pijp in Nederland. Ja, zo verden ik deze reis wel terug. Terwijl ik zit te bloggen onverwacht FaceTime contact met mijn lieve, mijn oudste vriendin. We vierden onze 45 jarige vriendschap in Korea. Nu heeft ze het zwaar. We zijn allebei blij en ontroerd elkaar zo te zien. Dan verder, langs een grote zonneweide en over de grens met Californië. De Mojavewoestijn is leeg en licht. Je verwondert je er over dat hier vroeg mensen in leven bleven. De bergen laten lichte zandrivieren en gletsjers in het vlakke dal stromen. Ergens begint dan ook een boomgaard.

Ik laat me verleiden tot Peggy Sue’s diner, als in de 50er jaren. Hier vieren Amerikaanse gezinnen en stellen hun weemoed naar betere en goedkopere tijden. Het winkeltje verkoopt nostalgia, knipsels getuigen van de wereldberoemde status. De serveersters in mintgroen en roze, met kapjes. Tegenover mij zit een gezin met een erg lelijke moeder. Dan komt er een nog lelijker jonge vrouw een tafeltje daarnaast zitten, met haar knappe vriend. Ik kan niet anders dan haar vriendelijk toelachten,  ze lacht blij terug.

Na een kop thee en Blue Berry Oma Duck Pie met ijs weer verder. Ik wil niet zo ver vandaag, geen uren maken en geen kilometers. Eerst even voltanken. Dat vindt mijn creditcard geen goed idee. Na al die reparaties is het op wat hem betreft. Nou, de helft wil hij me nog wel geven.

Daarmee kom ik wel op de plek die ik beoogde, maar die is vol. Mensen reserveren om hier in de zomer in de woestijn te gaan staan. Om vervolgens het water op te zoeken, want het is te heet voor iets anders, behalve heel vroeg in de ochtend. In Apple Valley, een rijke streek met grote huizen,  mensen met een Trumpvlag in de tuin, vind ik echter de Lone Wolf Health Ranch, daar mag ik, tegen alleen betaling voor de overnachting in cash, een nachtje rustig staan. Rondje over de plek leert dat mensen hier lang staan, met voortuintjes, tomatenplanten, vogelhuisjes, garages en hondenkennels. Veel militairen ook hier. De maan is bijna vol, de sterren stralen, de avond koelt zo af dat ik ‘s morgens wakker word van de kou. Eerste taak morgenochtend is de credit cards opladen. Eitje.

Morgen bij de oceaan?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s