NBU 50, Hoover Dam 14 juni

IMG_6689

 

De vogels waren er weer vroeg bij deze dag en ik werd vrolijk wakker. Ik zou van de koelte gebruik maken om te schilderen hier. Laat u niks wijs maken, er is geen koelte hier als de zon schijnt. Hoogstens kan het iets minder heet zijn. Maar weer wat geprutst aan een landschapje. Eerste laag zit er op, toen hield ik het niet meer van de warmte.

Dat was het moment dat ik bedacht had te zullen vertrekken in mijn nu koele Monster. Een half uur tot ik bij de Hoover Dam was. Die wordt goed bewaakt. Een jongeman van een zeer militair uitziende unit vroeg mij vriendelijk geheel vrijwillig mee te werken aan een voertuiginspectie. Kofferbak heb ik niet, dan naar binnen. Was er nog iemand binnen, waren er vuurwapens, een hond wellicht? Hem verteld dat Nederlanders niet aan vuurwapens doen, normaal gesproken. Of er iemand in de slaapkamer was? Ik zou zo verbaasd zijn als hij. Weer even de vraag waar ik vandaan kwam, en waar ik nu hierna naar toe ging? Dit was gewoon menselijke belangstelling, Ik moet ook San Diego aandoen, vindt hij.

En dan rijd je dus door die rode bergen naar beneden zo de dam over! Boven mij de boogbrug, waarvan ik nu weet dat ik die al over ben gegaan, maar hij heeft hoge wanden, je kunt er niet overheen kijken. Griezelig hoog wel, zo van beneden gezien.

Monster parkeren op parkeerplaats 11, teruglopen over de dam, bedenken welk kaartje ik wil. Ik besloot tot bezoekerscentrum en powerstation. De rest kwam ik zelf wel uit. Veel met de lift omhoog en omlaag, veel cijfers en maten. Dit project was een kwestie van noodzaak en prestige.

De noodzaak zat hem in het steeds overstromende of aan droogte ten ondergaande zuidwesten van de VS, wat de ontwikkeling van dat gebied tegenhield en mensen tot wanhoop dreef.  De wens was er al langer, maar zeven staten laten samenwerken, dat is wat. Met de grote depressie was er nog een noodzaak: veel werkloosheid en een zeer negatief zelfbeeld. Dat had Hoover goed bekeken, hij wist dat de tijd rijp was. Het werd een enorm project, maar het was binnen budget en twee jaar vroeger klaar dan gepland. Kom er eens om heden ten dage. Wel ten koste van de arbeiders die blij waren met dit werk, maar het soms met de dood moesten bekopen. Ze zaten soms meer dan een jaar met hun gezin in een tentje te wachten voor het werk begon. Velen stierven door uitputting of ongelukken. Ze werkten 363 dagen per jaar, lange dagen ook. En gehoorbescherming deed men niet aan, dus ze zullen wel allemaal doof zijn geworden van die drilboren en de ontploffingen.

Maar dan staat er ook wat. Overigens een project waarvan je je, hoe indrukwekkend ook, kunt afvragen hoe lang het nog effectief is. Het water staat al jaren zeer laag, als het te laag wordt zitten ze in het zuidwesten zonder stroom voor de airco in een warmer wordende wereld. Maar om te zien is het prachtig, en de tijd werkte mee in de schoonheid. Art Deco, met veel koper en messing en strakke lijnen, gecombineerd met dat mooie gladde beton. Daar kun je best een uurtje of twee rondbrengen.

Dan een stukje terug langs Lake Mead, ontstaan door die dam. Naar Boulder Beach. En inderdaad, daar liggen stenen in plaats van het zand dat wij gewend zijn, maar met je wagen op drie meter afstand van het water, en een lichte bewolking om het aangenaam te maken. Verkoeling in het water, dan een paar uurtjes in de schaduw van Monster wat lezen en plannen.

Om vier uur is het genoeg afgekoeld, denk ik, om een ritje te gaan maken naar de noordkant van het meer. Dat advies kreeg ik van een oude Ranger, en hij had gelijk: het is prachtig. Voor iemand die bijna 25 jaar actief geweest is in de geologie is het smullen. Het zwartrood van oude vulkaanpijpen, het geelwitte kalksteen van de hardgeworden zee, het rood van de weer hardgeworden zanden. Het is iedere bocht genieten. Er komt hier geen einde aan het landschap. Dit park, een recreatiepark, wil graag stilte, dus de noordkant heeft een nieuwe toplaag, fluisterasfalt. Prettig rijden op de heenweg en ook fijn op de terugweg met dwarswind. Ik rijd tot het volgende park, dan weer terug want ik wil wel voor donker weer op mijn plekje zijn. Nu neemt de bijna volle maan het op tegen de avondhemel, die langzaam uitdooft. De krekels zingen van harte, de rare vogels, Gables kwartels blijken het te zijn, houden het voor gezien. Het is de tijd voor de hagedissen, de knaagdieren en de tarantulas.

Gezien heb ik ze niet, maar ze zijn er, hier in de droge en hete woestijn.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s