NBU 42, What goes down, must go up

IMG_5992Om 5.03 uur schrik ik wakker van de coyote van dienst, die de zon begroet met zijn uithalen. U kent het van de films. Ik wil nog wel een uurtje slapen, maar dat lukt natuurlijk niet, de hele wereld wacht! Om 7 uur rijd ik het park weer in, waar nu veel plek is om te parkeren en nog maar weinig mensen zich vertonen. Ik besluit het rim trail naar het westen te lopen, met de zon in de rug. Het is een onvoorstelbaar indrukwekkend landschap dat zich ontvouwt onder mij.

Af en toe onderbroken door het bezoeken van een museumpje of een historische plek. Met souvenirs. Als ik om tien uur zie dat ik ben aangekomen waar ik ongeveer had gedacht te komen, zie ik het begin van een trail naar beneden, Bright Angels. Een hele afdaling lukt niet, daarvoor heb je een overnachting beneden nodig die een jaar van tevoren geboekt moet worden. Of je neemt je tentje mee. Verschillende groepen zie ik welgemoed met rugzak omhoog komen op dit vroege uur, zo zijn ze de middaghitte voor.

Maar ik haal het omlaag tot 3 mile point en weet dat ik dan ruim twee keer zo lang onderweg ben om weer boven te komen. Het is elke stap waard, je daalt af langs de geologische geschiedenis van dit gebied, je ziet de rotsen vanaf een ander gezichtspunt. Je krijgt een gevoel voor de enorme afmetingen van deze diepte. De Coloradorivier blijft een schier onzichtbaar streepje in de diepte. De overkant blijft blauwwazig. Je ontmoet heel wat mensen onderweg. Omhoog loop ik ongeveer op met een gezin met twee kleine jongetjes, een bij vader op de rug, de ander dapper met zijn zes jaar op eigen beentjes. Ieder rust wanneer het nodig is, zo blijf je elkaar passeren. Maar helemaal bovenaan, als het steiler wordt, gaat mijn tempo omlaag en zie ik ze niet meer terug.

Boven gekomen blijkt het weer razend druk overal. Rijen voor de ijswinkel. Ik zoek de shuttlebus op, rijd naar het bezoekerscentrum waar Monster staat en laad mijn laptop daar op, op de grond, schoenen uit, tussen de bezoekers die het allemaal nog moeten gaan beleven. Ondertussen dit stukje tikkend. Vanavond vroeg onder de wol.

Morgen weer een dag, maar waar?

 

 

 

 

1 thought on “NBU 42, What goes down, must go up

  1. Jeetje wat een geluk veel ben ik geweest. .parkeren, kaartjes gekocht om beneden te overnachten. Een dag wandelen naar beneden. Overnachten langs de rivier. Jongens bij de jongens en meisjes bij de meisjes. Een internationaal gezelschap. De volgende dag weer naar boven wandelen. -5 boven en middags 15 graden beneden.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s