NBU 27, Scenic to scenic

IMG_4095

Om vrijdag het vliegtuig niet te missen, moeten er donderdag meters gemaakt worden. Dus we laten het mooie park met de brulkikkers en vuurvliegjes achter ons, vroeg in de morgen. De vriendelijke jongeman stuurt ons nog een uurtje dwars over velden en dreven, door kleine dorpjes en stadjes, ergens noord-oost van Atlanta. Dit is het land van Gone with the Wind. Hier staan nog grote huizen, als je hier de geschiedenis in duikt, vind je van alles. Atlanta, Selma, ze kunnen er over meepraten. Maar wij moeten door. Zelfs Scott Fitzgerald en zijn Zelda krijgen van mij niet de aandacht die ze verdienen. Het wordt een lange warme dag. Als we de weelderige boerenbedrijven, de prachtige huizen en tuinen achter ons laten, voegen we ons in de stroom zuid, met af en toe een file, vanwege wegwerkzaamheden. De Amerikanen zijn best geduldige weggebruikers, maar invoegen, ritsen, daar zijn ze niet al te best in. Oppassen geblazen dus met Monster, tussen al die grotere of snellere weggebruikers. Grote vrachtauto’s blazen mij letterlijk naar rechts als ze passeren, dus altijd tegensturen en in de spiegels kijken. Mijn doel is Biloxi, maar in de tweede helft van de middag komt de man met de hamer langs en opteer ik voor ergens bij Mobile. We vinden een plek op de app, na een maal bij McDonald’s op verzoek van mijn reisgenootje. Hoeven we in ieder geval niet meer te koken vanavond. Overigens geen MacKroket en ook geen Big Tasty. De dames vinden het schattig allemaal. De gewenste plek wordt gevonden, we missen toch een afslagje en zitten weer op de snelweg west. Door dus en als ik afsla naar de scenic route de 90, omdat ik vermoed dat daar vele campgrounds zullen zijn, stop ik even op het parkeerterrein van een Holiday Inn Express. We zoeken even waar we zitten en wat de mogelijkheden zijn. Als ik op kijk staan er drie beleefde jonge medewerkers op enige afstand argwanend te kijken en te wijzen waar de uitgang van het parkeerterrein is. Ze willen zo’n ouwe bak natuurlijk niet bij hun keurig etablissement geparkeerd, dat begrijpen we heel goed. Met de nieuwe bestemming voor de vriendelijke jongeman in de telefoon, vinden we van de weeromstuit waar ik eerst had willen komen. Een statepark ergens aan de rand van de Bayou. Hier veel bootjes en riviertjes, die allen onzichtbaar zijn voor ons. Alleen de muggen laten er van weten. Op weg hier heen zagen we vanaf de hoge steile bruggen de bayous, de scheepswerven, de rivieren en kreken waar dit gebied bekend om staat.

Ik vind eindelijk de aansluiting met het boek dat ik in eerste instantie als reisgids wilde gebruiken, The American Homefront van Alistair Cook, en lees, eenmaal fris gewassen en wat bijgekomen, zijn beschrijvingen van de weg die we vanmiddag reden en morgen nog gaan rijden. En van een stukje Appalachians, waar we gisteren waren. Veel is hetzelfde gebleven, al is er waarschijnlijk nog veel meer veranderd.  De bordjes Jesus is Coming staan er nog, overal. Voor Monster zitten we nog even in de avondzon te genieten van de geluiden om ons heen. Er is een beer gezien de afgelopen weken, die horen we gelukkig niet. Maar het stekend gespuis wint het van ons, we zitten al vol bulten en butsjes, van beestjes en allergieën. Ik neem nog wat geluid op, geen idee of het overkomt. Geen wifi hier, dus ook dit blogje moet wachten op betere tijden. Dat zal nog wel vaker gebeuren deze reis.

U houdt het tegoed.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s