NBU 20, When the going gets tough

20190516_155933We hadden een dagje luieren gepland, met een picknick in het park. Maar al vroeg belde de garage: Monster zou om 13.00 uur klaar zijn om opgehaald te worden. Goed nieuws! Gauw wat zaken inslaan voor onderweg, de hele middag schoonmaken, ’s avonds een gezellige maaltijd met onze gastheer en de volgende ochtend fluitend op weg. Tja. Terwijl ik klaar ben om in te stappen en de spannende rit naar ons adres in de binnenstad aan te gaan word ik gebeld: de verzekering had er nog eens over nagedacht, geen Texaans rijbewijs: niet te verzekeren. Ze zouden me er binnenkort uitgooien! Ik zal hier niet herhalen wat ik de man geprobeerd heb duidelijk te maken. De jongens van de garage waren ook de beroerdste niet, bellen, andere verzekeraar, kon die iets betekenen? Na veel geheen en weer was de enige oplossing: een Texaans rijbewijs halen. Dat lijkt simpeler dan het is, want ik heb geen Social Security Nummer, en dat is nodig. U kent het vast van de film, een volle wachtruimte waar allerlei slag mensen zit te wachten om hun rijbewijs aan te vragen, te krijgen, te verlengen. Nou, daar zat ik dan tussen met mijn klembordje. De middag schoot al aardig op. De vermoeide mevrouw die mij uiteindelijk hielp hoorde en zag het hoofdschuddend aan, dat kon toch allemaal maar niet zo. Een hele lijst kreeg ik mee van zaken die ik moest regelen voor ik weer een aanvraag kon doen. En online kon ik de toets doen, en als ik er geld voorover had en iemand kon vinden die bevoegd was, kon ik afrijden bij een rijschool, anders twee maanden wachten.

Met dat nieuws, en het Monster, dat ik inmiddels al op heel wat plekken had moeten parkeren, vorozien was van kookgas en brandstof kwamen we thuis. De gastheer was benieuwd. Zijn conclusie:  Snel aan de slag, schoonmaken, inpakken, morgen gaan. Volgende week het rijbewijs halen. Het is warm en vochtig in Houston, we werkten hard, we wilden de AC aan. Dat lukte niet. Er kwam een handyman naar kijken, het lukte hem ook niet. Wel die van de auto, die een freonlek heeft, en het dus een paar uur koel kon houden na hervulling. Maar niet die van de RV zelf. Onze gastheer vond dat we zo niet op reis konden. Te warm, te vermoeiend, we moesten maar bij hem blijven, Monster weer in onderhoud, dit keer bij een vriend van handyman, en dan maar dagtripjes met zijn auto; of weer een huurauto en van hotel naar hotel all de eerste week. De moed zonk ons even in de schoenen. Mailtje naar de garage om raad. Gevloerd naar bed en niet slapen.

2 thoughts on “NBU 20, When the going gets tough

  1. Wat n avontuur een Texaans rijbewijs moeten halen om met monster te kunnen rijden. Heel diep hoop ik dat als je eenmaal aan dat loket staat er iemand zegt ‘ oh mrs Linda Rose wat een monster werkte daar bij die verzekeringsmaatschappij dat is helemaal niet nodig als je een maatschappij uit Texas kiest. ‘
    Fijne reis groetjes Jacky

  2. Ja net je bericht gelezen, ik had alles al gehoord via app en telefoon werkelijk verschrikkelijk dat zo vervelend zijn eerst goed en dan weer niet. Sterkte hoop van harte dat het snel lukt

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s