NBU18, Bonnie & Clyde

IMG_3576

Gibsland is beroemd om één ding: de dood in een hinderlaag van Bonnie & Clyde op 24 mei 1934. Nu wist ik wel van Bonnie & Clyde, maar Gibsland, het Ambushmuseum, de marker langs de snelweg: daar heb je reisgenootjes voor. Op zich zou ik niet hebben omgereden voor een dergelijk museum, maar de rit er heen in het donker, en de rit er naar toe en vanaf in het licht, het verblijf in het motel met de 23 treinpassages per dag (vandaar dat fluiten in de nacht) maakte het de moeite waard. Het feit dat we vandaag een levende bever, dode opossums, gordeldieren en veel adelaars en een Mexicaanse huisvink zagen verhoogde de feestvreugde. Het dorpje heeft nog veel van de gebouwen die op de oude foto’s staan. In de winkel waar Clyde zijn laatste broodje bestelde is nu dus dat museum. Of nou ja, museum: iemand heeft twee verzamelingen ondergebracht in de ruimtes, met veel ijver en inzet, en vrij weinig kennis van het inrichten en opzetten van een expositie.

Veel herhaling, veel door elkaar, maar vooral als je binnenkomt: een allesoverheersende verstikkende kattenlucht. Een kattenmannetje als eigenaar/beheerder. Samen met een gezin uit Georgia bekijken we de inleidende documentaire. We bekijken alle namaak auto’s, foto’s, krantenberichten, bouwpakketten en haast originele kledingstukken. Dan mogen we weer de frisse lucht in, rijden naar de marker, op de plek die we nu herkennen van die film, en rijden dan weer verder, Louisiana door langs country roads tot we de snelweg 59 naar het zuidwesten, naar Houston weer bereiken. In een stralende zon langs de brede glooiende wegen, met af en toe een stop voor een postkantoor, benzine, een ijsje, rijden we keurig op tijd, voor de file, Houston weer in. Vanuit een voor mij nieuwe richting, maar dan herken ik plotseling de buurt en weet ik: nu is het niet ver meer. Ook al krijg ik niet de kans in te voegen, als ik af moet slaan: geen probleem, ik weet hoe ik er moet komen. We halen de auto leeg, openen de garage, zetten de spullen voor de deur en dan rijdt onze gastheer de straat in. Het voelt een beetje als thuiskomen.

We brengen de auto terug naar de verhuurder, gaan wat eten bij de Chinees (heerlijk, groente!), ik rijd langs de adressen die morgen van belang zijn en maak kennis met een handyman ter ondersteuning morgen.

Want morgen is het De Dag: we gaan Monster ophalen! Als ik nu maar slapen kan vannacht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s