NBU 17, In alle staten

DSC02178

Memphis is bekend om een paar zaken. Eén de muziek, die we gisteren vierden. Maar het is ook een belangrijke stad in de strijd voor gelijke rechten. Dit is ook de plek waar Martin Luther King Jr. op 4 april 1968 door het hoofd werd geschoten terwijl hij op het balkon van zijn motel stond. Het Lorrainemotel was de enige plek waar niet-blanken welkom waren. Nu is er een mensenrechtenmuseum, met een uitvoerige en boeiende presentatie van de rassenkwestie en de strijd voor gelijkheid. Van 1619 toen het eerste slavenschip aankwam in Virginia tot nu. Waar gisteren mijn reisgenootje in tranen was, hield ik het nu niet droog. De plek is geladen. Schoolklassen kinderen worden rondgeleid. Hoe is dit voor hen? De bus te zien waar Rosa Parks weigerde achterin te gaan zitten. Of die andere bus, opgeblazen en in vlammen opgegaan, waarin de Freedomriders zich verplaatsten? Ik had hier nog makkelijk twee uur langer kunnen blijven om alles te lezen en luisteren. Veel is uiteraard bekend, maar de beroemde rede in Washington hier nog eens te luisteren, de I have a dream speech, dat is kippenvel. Mijn reisgenootje verkent ondertussen de omgeving en zit mensen te kijken, altijd leuk. Dan rijden we aan het eind van de ochtend de stad uit, de rivier over en Tennessee uit, Arkansas in. De aardige Kaartenman voorspelt weer lange stukken dezelfde snelweg. Niet veel verkeer, toch komen we een auto tegen die kort daarvoor over de kop ging. Ergens gaan we een rustplek op, tussen de bomen, voorzien van mooie plekken om te picknicken en bbq-en. Kraakheldere toiletten, daarvoor twee Amish families. Moeder in haar heldere grasgroene jurk met kapje is binnen. De mannen, meisjes en jongens zitten buiten te wachten. Hun busje blijkt naast onze auto te staan, we groeten elkaar vriendelijk. De meisjes zwaaien vrolijk als we elkaar op de snelweg weer tegenkomen.

Halverwege de middag Little Rock. Ik had mij al jarenlang een voorstelling gemaakt van die stad. Die kan in de prullenbak als we er binnen rijden. De buitenwijken met grote, rijke huizen in Zuidelijke stijl. Het centrum rond het capitool vol met overheidsgebouwen. Daar in de buurt moet toch een koffietentje zijn? Die zijn er, maar dicht. De kaartenman geeft aan dat er een postkantoor en een cafetaria is. Dat blijkt in het capitool te zijn, de deuren zwaaien open, we lopen door een veiligheidspoortje, recht in de armen van een van de bewakende agenten. Hij vertelt ons dat er inderdaad een postkantoor is, twee uur open tussen de middag. Cafetaria dicht na de lunch. Hij neemt zijn eigen koffie mee. Wel is er een souvenirwinkeltje en een zeer luxe en schoon toilet. We maken wat foto’s, kijken wat rond en vertrekken weer. We nemen nog een kijkje bij het beeld The Testament, ter ere van de Little Rock Nine, die het waagden naar een openbaar College te gaan. Hun verhalen hoorde ik eerder die dag in Memphis, hier staan ze naast de Liberty Bell. Een kopie, die de hele staat doorreisde in 1950, om vrijheid in te prenten. maar niet voor zwart, alleen voor wit. Terug bij de auto, een kilometer verderop blijkt het centrum (nou ja, wat is hier een centrum ) een blok de andere kant op. We eten wat, want we zullen laat in de plaats van bestemming zijn. We halen koffie bij de pomp, thee is al helemaal geen optie en Starbucks is net dicht. De jongeman bij de pomp herkent onmiddellijk dat we niet uit Arkansas komen en: hij weet waar Nederland ligt, ooit was hij in Duitsland. Soms kijkt men wat glazig. Terwijl ik buiten wacht komt hij nog even zeggen dat ik er ‘awesome’ uitzie en hij mijn stijl ‘digt’. Ik loop in een kuitlange zwarte jurk, het zal een smoesje zijn om een praatje te maken. Zoveel Nederlanders komen er kennelijk niet langs in Little Rock, al helemaal niet bij Roadrunners. Terwijl we rondlopen zien we een keurige man in pak een fles whisky kopen in een plastic zak van een man in spijkerboek. Ze hebben wel allebei een grote auto.

In Gibsland is geen kamer te huur, wel in Arcadaia, in het enige motel. U kent ze van TV, twee rijen kamers en op de parkeerplaats veel pick-up trucks. Wie wil daar nu niet heen? Ik zal  morgen vertellen wat we hier komen doen. Onderweg heel veel bomen, witte hekken af en toe, weinig bebouwing, grazige weiden met zwarte koeien en kalfjes en ondergelopen riviergebieden. We rijden van Little Rock naar Sheridan, via Camden naar El Dorado, bij Junction City (Pop 581, kleine winkeltjes in de enige straat met houten huizen) de grens met Louisiana weer over en dan door naar Arcadia. Het laatste uur, in het donker, een smalle weg tussen de bomen met af en toe een tegenligger. Geen enkel teken dat er ooit nog weer bewoning zal zijn, maar ineens is die er toch weer. Een snelweg waar we over moeten en die we morgen zullen volgen, een plek met een verzameling fastfoodketens en pompen en ons motel dus. Nu genieten we met de voetjes omhoog van onze eenvoudige maar schone en comfortabele kamer van een verdiende kop thee en een tv met iets vaags over oude auto’s.

Buiten fluit een trein zoals alleen treinen in Amerika dat kunnen.

2 thoughts on “NBU 17, In alle staten

  1. Gek he wat angst met mensen doet, slechts enkele stijgen daar boven uit en dan kippenvel.
    Heet dat mens zijn. ? Hoe doen we dat toch,
    Hoe is het met het beest, motorhome, gaat het nog lukken.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s