Wie verre reizen maakt…. 25, Tonggok, 23 september

IMG_0335

Rustig is het op straat als ik deze zondag van het hotel naar Tanggok loop, zo’n twintig minuten van mijn hotel. De winkels zijn nog dicht, het verkeer van gisteravond is tot stilstand gekomen. Tanggok is de VN erebegraafplaats waar buitenlandse soldaten liggen die vielen in de Korea-oorlog. Daar liggen ook 117 van de 124 gevallen Nederlanders, allen van het Van Heutz Regiment. Het is een indrukwekkende plek, ik ga de Nederlandse graven langs, ze krijgen allemaal een klein Nederlands vlaggetje. Dat wordt toegestaan, want eigenlijk mag je niet op het gras en er is voortdurend controle. Om tien uur is er, als elke dag, het ceremonieel hijsen van de VN vlag. Ik ben de enige toeschouwer. Sommige landen lieten eigen monumenten plaatsen. Zo ver gaat Nederland niet, alleen een plaquette van de KM ligt er buiten de grafstenen voor al die jongens. Dan staan hun namen nog  in de muur van herinnering. Een halve marmeren plaat nemen we in. Ook bij de muur water, een vlam. Bomen, gras, struiken in bloei, een leeg veld voor de onbekenden, degenen zonder gekend graf. Een kleine hal met foto’s en verhalen. Van mensen die nog ieder jaar geld sturen voor bloemen op verjaar- en sterfdag van hun gevallene. Kleine fotootjes, brieven, het verhaal achter sommige monumenten.  Ik kom een jonge Koreaanse tegen die mij aanspreekt en vraagt waar ik vandaan kom. Ik antwoord Nederland, zoals wij het zeggen, zo zegt men het ook in Korea. Ze is met een Turkse vriendin hier, die deze plek ook wilde zien, er liggen heel veel Turken hier. We willen met elkaar praten, maar het lukt niet, de plek staat het niet toe. Na een kleine twee uur loop ik terug naar mijn auto. Ik heb het plan de kustroute te nemen, die erg hoog wordt beoordeeld in de gids. Maar als je niet op de snelweg blijft, is het, zeker als chauffeur alleen, niet te doen. Je rijdt ook steeds weer door bebouwd gebied, en dat is hier weinig aantrekkelijk. Ik zie een paar adembenemende vergezichten en indrukwekkende bruggen, ik raak nog aan het weggetje met de tempel die ik zoek. Maar soms vind je niet wat je zoekt, maar vind je wat je niet zocht. Ik besluit bij een klein cafeetje te stoppen voor thee, op het terras. Er is citroenthee, ik krijg er twee bloemetjes bij. Dan beraad ik mij. Wil ik deze route verder modderen, in de wetenschap dat ik die stranden of niet, of pas een dag later bereik? De tijd wordt krapper. Ik kies voor Jeonju, dat Hanokdorp staat op mijn lijst. Ik rijd nog een stukje naar boven, in de verwachting die tempel te zien, maar vind een plek met een Mariabeeld, een kruis, bloemen en bijzondere vlinders. Ooit stierven hier Koreanen voor hun geloof in de westerse god. Dan terug naar de snelweg. De snelweg gaat omhoog, letterlijk en figuurlijk, naar het noorden en de bergen in, waar ik soms haast over de toppen rijd. Alleen maar bergen in alle kleuren blauw-groen-zwart. Af en toe grillige vormen die opduiken en weer verdwijnen. Geboekt heb ik in een Hanokhuis, een traditioneel Koreaans wooncomplex in een dorp. Als ik daar aankom weet ik dat ik de juiste keus heb gemaakt. Het is een dorp dat veel Koreanen trekt, een soort ja, wat eigenlijk. Waar gaan wij Nederlanders heen om onze traditie te beleven? Het Enkhuizer Museum komt het dichtst in de buurt. Hier lopen hele families in gehuurde Hanbok kleding. Ondertussen wordt het moderne vermaak niet vergeten. Tuk-tuks, Segways, golfkarretjes, elektrische scootertjes, alles wordt vehuurd. Overal kun je eten, drinken, zoetigheid kopen in bizarre verpakkingen. De hand kan gelezen. Het is een circus, maar er hangt een opgewekte en toch rustige stemming. Hier en daar wordt muziek gemaakt, luisteren de mensen op bankjes. Kinderen jengelen om zo’n prachtige lichtgevende ballon. Ik zoek een tentje om te eten en ik maak een weer gelukkige keus. Vraag niet hoe het heet, en ik heb de inktvis uit het menu laten halen, maar het was heerlijk. Dan loop ik nog wat vierkantjes, tot ik niet meer precies weet waar ik ook weer mijn kamertje vind. De zon ging al vlammend onder, de bijna volle maan, voorbode van feest hier, staat al boven de bomen. Uiteindelijk vind ik weer de ingang het Hanokdorp in , waar rust heerst, niets is, alleen de huisjes en tuinen. Hier zal ik twee nachten overnachten op een futon, ik kan de vloer verwarmen als ik dat wil, mijn stoel heeft geen poten, de ramen zijn beplakt met papier. Maar er hangt een tv, er is een moderne badkamer, het is er hoog, en schoon en licht.

 

1 thought on “Wie verre reizen maakt…. 25, Tonggok, 23 september

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s