Wie verre reizen maakt…. 21, Tempels galore, 19 september

IMG_0124

Als je al bijna drie weken onderweg bent, je veel van onderkomen verwisselt, slaap te kort komt en een paar dagen geen echte warme maaltijd tot je neemt, dan komt er een moment dat je denkt: pizza en een warm bad. Die dag was vandaag. Het hotel bleek toch net zo’n hard bed te hebben als al die hotels hier voor een vriendenprijsje. Het Hilton zal lekkerder liggen, maar houd dat maar eens drie weken vol.

’s Morgens eerst een nieuwe tempel bij een waterbassin. Tempels staan nooit zo maar ergens, de plek is altijd van belang,  de tempel moet ergens voor zorgen. Hier kennelijk voor dat water. Een grote Boeddha zit binnen te glimmen, twee zitten daarachter, een in en een voor een nis, daarnaast ligt een flinke jolig op zijn elleboog te leunen. En als je omhoog kijkt staat er bovenop de rotsen nog een heel grote. Hier keurige affiches die aangeven hoe en wat je kunt doneren en wat je er voor terugkrijgt. De plek is afgelegen, maar blijkt in trek voor dat doeleinde. Dan een heel eind de andere kant op, omdat ik even langs het hotel moet voor vergeten zaken. Gelukkig dat je dan nog een bonnetje hebt, waar een naam op staat in het Koreaans, want wat ik had vergeten zorgt voor de wifiverbinding. Zoek dan maar eens uit waar je ook weer in die vele straatjes je hotel terug kunt vinden. Rond de middag om de zuid, naar een werelderfgoed plek: Bulguksan tempel en de grot in de buurt. Een heel verzorgd complex, in dit gebied willen ze weten dat ze erfgoed zijn, werkelijk alles krijgt een puntpannendakje, tot het benzinestation aan toe. Dit gebied rond Gyeongju wordt het museum zonder muren genoemd en dat klopt wel; Ik ga er geen deuk in slaan deze dagen. Omdat deze tempel zo belangrijk is,  veel schoolkinderen ’s morgens, na de lunch zijn ze weer weg, dan is het rustiger. Na een paar uur rondkijken met de auto verder de berg op. Langs een mooi slingerweggetje en prachtige bomen, ook heel vreemde mij onbekende soorten. Boven is het veel rustiger, het beloofde uitzicht is in regennevelen gehuld. Als ik omhoog wil lopen, bied ik aan even de groepsfoto te maken voor een tiental heren dat daar op een trap staat. Een van hen vraagt in perfect Duits: ben u Duits? Ik antwoord in Duits: nee, maar u zit in de buurt, ik ben Hollands. Waarop hij tegen zijn vrienden in het Engels zegt, ‘zie je, dat zei ik toch, al die Nederlanders spreken ook Duits’. Het is meneer Kim, zijn Duits is “Kaputt” zegt hij zelf, en hij vraagt of ik alleen hier rondreis? Ja, en met de auto? Nou, heel bijzonder vindt hij dat. Hij wenst mij een goed verblijf, en na dit Duitse gesprekje ga ik verder.

De bewuste grot-Boeddha is nog een stukje lopen van de parkeerplaats, over een mooi zandweggetje dat wordt aangeveegd en bladvrij gehouden. Boven zit de Boeddha achter een glasplaat, ter bescherming, en fotograferen mag ook niet. U zult me dus op mijn woord moeten geloven dat hij prachtig is en lekker schittert met het juweel op zijn voorhoofd, de Uma. Hier komen mensen bidden. De ene kant naar binnen, de andere kant er weer uit na een schietgebedje. Dan is het al halverwege de middag, boek ik het Apple Hotel, kijk nog wat halfhartig rond in een dorpje dat leeft van de traditionele volkskunst als Shilla aardewerk, het ongeglazuurde zwart dat voor al die dakpannen wordt gebruikt, papier, chalcedon,  hout en riet. Het is een mooi rustig dorpje, prachtige tuinen, en deze late middag loopt er alleen die ene Nederlandse nog rond. Ik stap in, zoek mijn hotel, besluit niets meer te doen en hoop op een warm bad. Dan rijd ik de parkeerplek van het hotel op en daar zitten vijf Australiërs. De heren, oud collega’s, maken jaarlijks een reisje waarbij de trein de verbindende factor is. Ik mag mee naar de Koreaanse BBQ, en verkwikt door het eten en het gezelschap zit ik hier nu, op mijn volgende harde bedje, weer zonder lakens dit keer, in de hoop dat ik vannacht een paar uur meer slaap dan de afgelopen nacht. Er moet nog heel wat ontdekt worden.

 

1 thought on “Wie verre reizen maakt…. 21, Tempels galore, 19 september

  1. Wij worden vaak voor Duitsers aangezien in het buitenland zal ons Germaanse uiterlijk wel zijn. En ik beklaag je hoor met die bedjes, je h3bt het zoooo zwaar (hi,hi grapje hé begrijp je.)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s