Wie verre reizen maakt…. 22, Ontmoetingen, 20 september

IMG_0187

Fris en fruitig er uit vandaag, ik was ruim voor negen uur bij het museum. Dat ging overigens pas om tien uur open, 9 uur was voor het buitenterrein. Het regende, de vriendelijke jongeman die het hek openschoof, begeleidde me met zijn paraplu naar de grote bronzen klok op het terrein. Die klok mag je niet aanraken, maar ze hebben een bandje dat regelmatig zijn mooie stem laat horen. Nadat ik alle buitenzaken had bekeken en op een bankje zat te wachten kwam diezelfde jongeman me waarschuwen: ze gingen ook binnen open. Zo was ik, ondanks de massa mensen die inmiddels stond te wachten, toch de eerste die naar binnen mocht. Zonder kaartje, want het museum is gratis. Een miljoen bezoekers per jaar ontvangt men hier. Even later werden we overspoeld door grote groepen scholieren. Rustig in een museum rondlopen is er hier niet bij, de docent roept gewoon iets harder om zijn verhaal te vertellen. Gewapend met vragenlijsten stormen ze door de zalen, dus  ze zijn zo weer voorbij en ’s middags zijn ze er niet. Op een gegeven moment werd mijn naam geroepen. De kans dat dat je overkomt in een land waar je nooit bent geweest en waarvan je de taal niet kent is klein, maar niet nul. Het bruidspaar op huwelijksreis, dat links om gaat waar ik rechts om reis, kwam ook een kijkje nemen. We hadden al een lunchafspraak. In het eerste gebouw vele vondsten uit de tombes die hier midden in en om de stad liggen. De tombes zijn nooit leeggeroofd, ze werden begin vorige eeuw per toeval ontdekt als inhoud bevattend door iemand die zijn huisje op vlakke grond wilde zetten. De schatten die men in de koningsgraven tegenkomt zijn oogverblindend.  Allemaal weer prachtig tentoongesteld. Gyeongju noemt zich de City of Gold, de koningen uit de tombes hingen er vol mee. Mooie presentaties geven aan hoe alles werd gedragen, in een tombe verderop ligt een hele set zoals het werd aangetroffen. Voor de prachtige details zijn er weer touchscreens. In het andere gebouw de bodemvondsten uit de vijver van een paleiscomplex uit 650 . De bodem, fijne slik, heeft ook hout en bot mooi bewaard, en veel gebruiksvoorwerpen waren voorzien van een naam of een datering, dus van grote waarde voor de archeologen die hier nog steeds aan het werk zijn. Dit hele gebied ligt vol met tombes, tempels en paleisrestanten. Veel moet nog ontdekt. Als ik het park van de tumuli inloop, word ik aangeroepen terwijl ik probeer uit te vinden welke richting de beste is. Ik denk een richtingsaanwijzing te krijgen, maar ik krijg van een aardige Koreaans stel een gele regenjas. De man wijst naar zijn vrouw, zij rent op mij af, haar vriendin houdt de paraplu boven mijn hoofd, want “it is raining”. Dat kan ik niet ontkennen. Ik bedank hartelijk, deel drie kikkers uit, word terug bedankt en loop de rest van de ochtend lekker droog in geel verpakt. Na een heerlijke en gezellige lunch met zijn drieën, Bulgoki aan lage tafeltjes in een authentieke ruimte, nemen we weer afscheid. Ik ga nog even een rondje, ga bij de Wodji vijver kijken, een serene omgeving zo na de regen, zie de overdekte brug, het observatorium, rij de stad uit op zoek naar meer, verlies me hier en daar op een weggetje waar ik nauwelijks nog kan keren met de buitenmodel auto, rustig aanschouwd door de plaatselijke bewoners; Joost mag weten wat ze denken van die gekkigheid tussen hun moestuintjes. Dan loop ik nog een stukje een prachtig dennenbos in. Voor de Boeddha op de rots ontbreekt me weer tijd, maar een tombe lukt nog wel. Het is hier rustig maar deze plek werd zeer populair toen Elton John een foto van een lokale fotograaf kocht van ditzelfde dennenbos in de zon. Die zon moet ik er bij denken, maar die bomen zijn inderdaad prachtig en ik vind dat bewolkte ook wat hebben. Ik rij terug naar mijn hotel, werk wat bij, drink zwarte thee met suiker, een zeldzaam goed hier, dus eigen voorraad, en loop dan rond zevenen nog even het stadje in. De wijk naast de tombes is levendig en ik val voor een lichte bakkerij-patisserie waar ik mezelf verwen met een heerlijk bladerdeeg-cacao gebakje en een beker warme citroen thee, Dat is dus citroen en water, geen thee. Met ahorn syroop als ik het goed heb. Het is een komen en gaan in de zaak. Ik score ook nog een goed uitziend brood voor onderweg, want morgen verkas ik naar Daegu. Het lukt me zelfs geld op te nemen zonder problemen bij een ATM in de buurt van mijn hotel. Over de snelweg maar dit keer, een stuk van de route zag ik al eerder van dichtbij. Wat een leven. Wat een lieve mensen allemaal.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s