Wie verre reizen maakt…. 17, Het Huwelijk, 15 september.

IMG_9846

Het is een heel gedoe, een huwelijk, make-up, haar, jurken. In Korea nog iets meer gedoe, vanwege de ingewikkelde kledij, de nauwe voorschriften en de taal. Ik besluit vroeg het appartement te verlaten, als je niets kunt bijdragen ben je ballast. Het is dus nog rustig als ik het Dongdaemun Design Plaza bereik. Een prachtig complex, ontworpen door de vorig jaar overleden wereldarchitect Zaha Hadid. Ik bekijk het rondom op alle niveaus, ook van binnen, zover toegankelijk en geen museum, want daarvoor ontbreekt de tijd. De wenteltrap vooral is prachtig, maar het hele gebouw is de moeite waard. Wel denk ik dat het moeite zal kosten het geheel in goede conditie te houden. Het beton geeft nu al veel werk zo te zien. Het gebouw is neergezet op een plek waar eerder een groot stadium en honderden jaren daarvoor een bastion stond. Van beide bebouwingen zijn referenties of restanten te zien. Een mooie plek in deze stad. Hier twee plaatsen waar kinderen kunnen spelen, binnen. Het openbaar groen heeft pas recent aandacht gekregen in Korea. Sport- en spelruimte is er eigenlijk alleen bij scholen en sportclubs. Een trapveldje of klimrek zoek je vergeefs. Ik reis weer terug, maak nog een tussenstop in Sinchon, krijg een gratis lunch op straat ter gelegenheid van een mij onbekende feestdag. Mijn tafelgenoten willen weten waar ik vandaan komen, stralend Hiddingu roepend als ik het vertel, halen soep voor mij en wensen mij een goed verblijf in hun land. Dan terug naar het appartement, optutten, kindertjes op sjiek en met bruidsvader en het gezin van bruidszusje met de metro naar het paleis waar een en ander zich afspeelt. Nooit kreeg ik een zitplaats in een volle metro hier, nu worden hele banken vrijgemaakt voor de schattige kindertjes en hun begeleiders. En dan hebben ze hun Koreaanse kleding nog niet aan.

In het paleis, een echte van een Keizer die daar zelf ook trouwde, een hoop geregel en geoefen, om bruidspaar en ouders te vertellen wat er moet gebeuren. Dat valt nog niet mee. Bovendien  wordt van de bruid verlangd dat zij haar armen horizontaal voor haar gezicht houdt. Ze heeft dan inmiddels al vier lagen kleding en een zware hoofdtooi aan. Het is mooi, maar moeilijk. Dan het echte werk. Met trommels en toeters, springen en dansen wordt de ceremonie ingeleid, wat de jongste bruidskindjes tot tranen brengt. We gaan er van uit dat na al het buigen, thee en drank schenken en drinken, allerlei woorden van begeleiders en een soort ceremoniemeester, het overhandigen van twee ganzen en nog meer buigen, het allemaal snor zit en het paar gerouwd is. Daarna een korte informele maaltijd in de buurt, waar het ook heel anders toegaat dan bij ons, en dan even met alleen de beide ouderparen en naaste familie naar een theehuis in de buurt. Een warme avond, onder de fruitbomen vol kakifruit (persimon) en appels, zachte verlichting, mooie traditionele paviljoentjes, en twee stralende mensen die nu, na drie huwelijken, echt zo getrouwd zijn als maar kan.

Dan in het appartement, alle zware kleding weer uit, een drankje en nootjes om na te genieten. Morgen pak ik mijn koffers weer in en haal ik mijn huurauto op. Dan begint weer een nieuw deel van dit avontuur. Ik ben een gezegend mens.

1 thought on “Wie verre reizen maakt…. 17, Het Huwelijk, 15 september.

  1. Wat zien ze er schitterend uit en het is erg indrukwekkend denk ik al hun tradities mee te maken zeker als Nederlanders. Goede reis weer zusje

Leave a Reply to Joke Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s