Wie verre reizen maakt…. 10, Zondag in Palau, 9 september

IMG_9282

Mijn roomie moet er midden in de nacht uit, ik denk nog afscheid van haar te nemen voor ze gaat, maar behalve dat ik even wakker wordt als ze van de bovenkooi springt, ben ik bewusteloos. De volgende ochtend een laatste ontbijt, de spullen weer ingepakt, en naar de wal. Daar staat een auto te wachten die ik samen met een mededuiker gehuurd heb voor deze laatste wat onbestemde dag. Het is gelukkig weer stralend zonnig weer en met nog een stel dat zich aansluit, rijden we de drie met elkaar verbonden eilanden rond. We genieten van het prachtige landschap, het uitzicht over zee met zijn vijftig kleuren azuur, de relieken van eeuwen geleden hier en daar, met wat monolieten uit 850 AD. We lunchen bij de Japanse vuurtoren, rest van WW II, met noedels die vriendelijk van heet water zijn voorzien door de winkeleigenaresse; het is allemaal wat rommelig, maar gezellig, de jongetjes fungeren als stoelen aandragers en komen met de noodles en ananas aan tafel, die wij geïmproviseerd hebben. Dan de lange weg naar de waterval, een hoofdattractie op het eiland. Er zijn borden die tochten per zipplijn en monorail beloven, maar dat is allemaal al jaren niet meer werkend. Het hangt er allemaal wel, maar doet duidelijk geen dienst meer. Als we de 853 treden naar beneden gaan, kruizen we spoorrails, ook een Japans restant. Tijdens WWII exploiteerden zij de bauxietmijnen, lieten de bauxiet wassen en transporteren naar Japan. De restanten vormen de vreemde bergen in de omgeving, en de rails en locomotieven liggen te roesten in het oerwoud. Borden geven keurig neutrale informatie, Japanners zijn hier graag geziene toeristen. Twintig jaar terug was het merendeel van de toeristen Amerikanen en Europeanen, nu zijn Chinezen, Japanners en Koreanen de hoofdmoot. Niet tot ieders genoegen, de Chinezen houden er vreemde duikgewoontes op na.

Onderaan de trappen bij de waterval genieten we van de natuur om ons heen, twee wagen zich in het water onder de harde stralen en dan weer 853 treden omhoog. Dan is het tijd om nog eenmaal met elkaar te eten, onze hotels op te zoeken om nog een paar uur te slapen voor we allemaal op verschillende vluchten terug reizen. Een mooie dag als besluit van een prachtige duikweek.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s