Wie verre reizen maakt…. 9, Duikdag 6, 8 september

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Bijna de laatste duik gemist omdat we in de veronderstelling waren dat er uitgeslapen kon worden. Gelukkig stond ik net in mijn badpak toen de bel ging. Een klein wrak midden in de haven van Koror is het doel. Prachtig overgroeid met van alles en nog wat, geeft het ook nog een bluespotted stingray prijs, blue dragon nudies op de mast en twee maal een prachtige schelp die doet of hij een slak is. De tweede klimt net over de railing als ik hem zie, wat mooie fotokansen geeft om al zijn uitstulpingen dit keer vast te leggen.  Verder zit overal vis maar vooral de kleuren van de begroeiing zijn de attractie. Na de eerste duik is het tijd de rekening op te maken, die nooit meevalt. Buiten zo’n reis zijn er altijd toeslagen: voor brandstof, marinepark fees, wat je verder nog hebt aangeschaft en de tip, die hier hoewel geheel vrijwillig, toch wel op zo’n 10-15 procent van de reissom gesteld wordt. De tweede duik is dan naar Chandelier Cave. We gaan onder een eiland gelijk de grot binnen, blijven zo hoog als we kunnen om binnen te komen en komen dan vier maal in een luchtkamer omhoog. In die kamers stalachtieten, kalksteenformaties die glinsteren in onze lampen en een opvallend hoge temperatuur. Het water is helder en fungeert als spiegel als je onder zo’n kamer door zwemt. Op de terugweg zonder lampen naar de uitgang. Betoverend. Daarna iets wat ik graag doe: in een ondiepe omgeving alles tussen het koraal afgrazen naar wat er zoal rondzwemt. Hier zitten hier en daar manadarijnvisjes. Verder een voor mij nieuwe vis, eindelijk, de two spot gobi, die zo vriendelijk is zich door mij niet te laten verjagen, waardoor ik hem van alle kanten kan fotograferen en filmen. Als laatste stap ik aan boord van de skiff, en dan naar de boot, tussen de eilanden door. De bootsvoerder maakt nog een ererondje op volle snelheid, in de regen. Mijn plan om die middag de wal op te gaan stel ik bij. Ik blijf lekker aan boord, orden wat kan, probeer spullen droog te krijgen op het bovendek, en klets wat met de rest in de salon, onder vele koppen thee. Ondertussen is het een komen en gaan, hebben we voor de kant gebunkerd maar liggen we weer voor anker, wordt er nieuwe proviand aan boord gebracht. Om zes uur zijn er drankjes, het laatste stuk van de quiz en worden er certificaten uitgereikt, voor 100 duiken, 800 duiken, 1500 duiken (die mevrouw van 75, die pas 17 jaar duikt!) en tot mijn verrassing de Iron Diver Award, voor diegenen die alle duiken hebben meegemaakt deze week. Slechts 4 van de 17 duikers is dat gelukt en niet toevallig zijn dat allemaal vrouwen. Daarna gaan we aan wal, eten met elkaar, halen onze mail op zo goed en zo kwaad als dat lukt, en om negen uur weer terug aan boord. Morgenvroeg gaat om acht uur de skiff naar de wal.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s