Sukkel 2

Je kunt alles van me zeggen, maar niet dat ik niet consequent ben. Na gisteren mijn flitser om zeep te hebben geholpen (schoonmaken en nieuwe batterijen mochten niet baten) vertrok ik vandaag zonder mijn computer en lekte mijn onderwaterhuis, zodat mijn camera na een halve duik mistig werd. Dus dook ik zoals ik ooit begon: zonder camera achter de gids aan. Mijn buddy duikt op lucht, ik op nitrox, dus zolang ik me daar aan vast houd kan er weinig verkeerd gaan. Het feit dat ik vaak naar mijn lege pols keek, bevestigde dat ik toch enige routine heb opgebouwd. Prachtige duiken deze dag. Ik zie veel bekends uit Indonesië en mijn duikcollega’s deze week vinden veel nieuws waar ik de naam van ken. Maar mooi blijft het. Dat je ook onder water aan verwachtingsmanagement moet doen bleek wel weer. De gids, die het op gegeven moment druk had met aanwijzen, maakte naar wat ik dacht dat het gebaar voor naaktslak was: twee kromme vingers boven je masker. Ik op zoek aan de zijkant van het grote gele koraal dat ze aanwees. Vragend keek ik naar mijn buddy die daar trouw lag te wachten: ik zag niets kleins en kleurrijks. Zelfs achter haar masker zag ik de wenkbrauwen in de lucht gaan en een handgebaar maakte duidelijk dat dit toch niet te missen was. Op dat moment zag ik het ook: geen slakje aan de rand, maar een kanjer van een hengelaarsvis er pal bovenop. Buddy verloor bijna het mondstuk van het lachen. Nu heb ik dus een mistige hengelaarsvis kunnen toevoegen aan de verzameling. Aan het eind van de duik nog een kleintje met meer kleur. Allemaal opgeslagen in mijn headtop bij gebrek aan camera. Dan is het handig als je je visitekaartjes bij je hebt, en wetransfer een zegen voor de mensheid.
Tegen zonsondergang gaan we weer te water, ik met kamera maar zonder extra flitser, wat fotografie onder water ’s nachts eigenlijk overbodig maakt. Maar we zijn op mandarijn vis jacht. Die kleintjes zijn wereldberoemd om hun paringdans, waarbij ze gezamenlijk enkele seconden boven hun dagelijks bestaan, de koraalgroep, uitstijgen. Gelukkig had een mededuiker een rode lamp, zodat ik het fotograferen liet voor wat het was en genoot van het schouwspel, dat zich enkele minuten nadat we waren gearriveerd voltrok. Beter dan vorig jaar, toen we met een man of acht een half uur onbeweeglijk bleven en de daar aanwezige mandarijnvissen weliswaar grote en goed zichtbaar waren, maar die avond allemaal hoofdpijn hadden kennelijk. Dus van die avond heb ik mooie foto’s en van de afgelopen keer mooie beelden in mijn hoofd.
Daarna een stuk rifwand en het ondiep afgegraasd naar nachtleven. De onderwaterwereld is dan totaal verschillend. De meeste vissen slapen en zijn onzichtbaar, weer anderen worden juist actief. De krabben, kreeften, egels en garnalen doen hun best evenals de schelpen, heremieten en brokkelsterren. De veren staan open. Niets heerlijkers dan op ondiepte eindeloos rond te kijken en te zoeken naar wat je overdag niet ziet. Als voorlaatste kwam ik na 80 minuten met nog 100 bar het water uit. Want ’s nachts is het ook op een meter de moeite waard. De gids had het inmiddels al opgegeven maar hield ons vanaf de wal in het oog. Met zo’n metalsub ben je van verre zichtbaar. ’s Avonds aan tafel het gebruikelijk heen en weer uitwisselen van wat gezien werd op de diverse duiken; er gaan dagelijks nu twee à drie boten uit en men duikt van het huisrif, dus er is veel gezien. Dan komen de visboeken die ik trouw meesjouw, ondanks hun gewicht, toch weer goed van pas. Dat met de krabben logeert vannacht ergens anders.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s