Noble Ledger, week 4, dag 1, Wildflecken

De eerste dag van een nieuwe week, voor ons de laatste hier. Niet dat ik zo lang gewerkt heb dat er geen blogje meer af kon: het avondprogramma nam tijd. Maar eerst het werk: de slag is begonnen. Waar merken we dat aan? Meer zwaar materiaal dat hier rond de basis raast, pantserwagens, troepentransport en dat soort zaken. ’s Morgens staat hier en daar een troep aangetreden om toegesproken te worden. Sommigen lopen met helm en vest de hele dag. Er is op de hele basis een gevoel van urgentie lijkt het wel, en ik zie meer verschillende kleuren baretten rondlopen.
Wat merken we er binnen in het gebouw van? Een toegenomen interactie met de te trainen militairen. We bellen en mailen wat af, alles wat we de afgelopen weken hebben bedacht en ingeleid krijgt nu zijn beslag. De teksten door ons bedacht worden levensechte radio-, kranten- of televisieberichten. Op weg naar de lunch krijg ik een telefoontje uit Noorwegen: mag die en die mailen met vragen over een van de personages die ik speel?
We werken heel wat injects weg op zo’n dag, en alle informatie die we kunnen halen uit het systeem schept een achtergrond van een land in nood. Met incidenten die u in uw eigen krant, op uw echte televisie ook tegen kunt komen.

Ik kom nog steeds bekenden tegen van andere oefeningen. Onze groep in de groene zone, de rollenspelers, worden steeds meer een echte groep. Dat leidt de zondagavond, als onze favoriete hang-out dicht is, tot een bijeenkomst met scrabble, flesje wijn en knabbels, met een internationaal speelgezelschap, ergens in een vergaderruimte van ons werkgebouw. De kamers zijn dermate ongezellig, dat geen van ons daar een avond door wil brengen in zijn of haar eentje. Het geeft een hilarisch tafereel, die verschillende taalgroepen die tegen elkaar op bieden in het Engels. Kwam er aan het eind achter dat er wel wat weinig letters in het spel zijn. Waar ik die tussen hier en Basra ben kwijt geraakt, geen idee.

De vermoeidheid slaat bij mij ook toe, ik ben zo moe deze zondagavond dat ik als een blok in slaap denk te vallen. Dat is helaas niet het geval. Maar voor een blogje had ik echt geen puf.
foto

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s