Noble Ledger, week 2, dag 4, Munster

De laatste hele werkdag, er vallen zoals gebruikelijk gaten in de zaal bij de ochtendbijeenkomst. De eerste scripters van onze kamer vertrekken weer. Na het scripten voor het commandogedeelte van de oefening werd me ook gevraagd iets te maken voor twee echte burgemeesters tijdens de fysieke oefening (kinetics) in Noorwegen. Op zich is dat niet heel moeilijk: denk je maar in dat er ineens “vriendelijke” troepen aan de rand van je dorp staan, wat doe je dan? Maar om het echt af te maken, moeten datum, tijd en plaats duidelijk worden, en wat is daar dan in dat dorp, volgens de oefening, en wat niet? Wie gaat het uitvoeren, als wij er niet bij zijn? Om al die gegevens duidelijk te krijgen, moet je verschillende afdelingen, dus verschillende mensen spreken. Die nooit, echt nooit aan hun tafeltjes zitten als jij ze zoekt. Ik kon dan wel niet roeien deze week, het traplopen maakt dat meer dan goed. Dan, als heel het script compleet is, moet het ingevoerd worden, maar daar was ik niet voor bevoegd, want daar was ik niet voor gevraagd. Dus weer even bij iemand langs, ingevoerd, te weinig bevoegdheid, weer even langs bij iemand. Uiteindelijk is het gelukt en staat alles er in. Toevallig is het donderdag prachtig droog en zonnig weer, een klein groepje besluit na werktijd (half acht) nog even de stad in te gaan. We lopen door de schone straten, langs de historische gebouwen, met gevelstenen 1947. Munster lag plat na de oorlog. Onder de bogen genieten we van de lome nazomeravond, de ondergaande zon, de stadsbussen in kleuren en maten, het bier en de Apfelschoerle. Daarna nog een ijsje en dan naar de kazerne. Met de bedoeling het niet te laat te maken nog even een afzakkertje in de bar.
Maar hier lopen zoveel mensen rond die uitgezonden zijn geweest, dat het gesprek nooit lang oppervlakkig blijft. De actuele situatie raakt aan hun verleden. De gesprekken gaan ergens over, en soms vallen we allemaal even stil. Dan weten we allemaal: het gaat ergens over, wat we hier met elkaar doen. Militairen besluiten niet of er ingegrepen gaat worden of niet, of er geweld gebruikt gaat worden of niet, dat doet de politiek. Maar als ze dan gestuurd worden, dan willen ze ook het allerbeste leveren wat ze kunnen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s