Graffiti

De kunstenaars van de vrijheid en de revolutie zijn vertrokken bij KFC maar duiken overal op. Op de muren van Mohammed Mahmoud Straat grote portretten van mensen die hun oog verloren of beschadigden in de strijd, of alleen afplakten in solidariteit wellicht. Voor het Kabinet wordt de sit-in drukker, waar die op het plein rustiger wordt. Een gevaarlijke plek, als ratten in de val als het leger besluit in te grijpen. Maar wel een waar het gewone publiek er nauwelijks last van heeft en je zichtbaar ben voor je opponent. Men is er nog niet uit of Tahrir verlaten en vrijgegeven moet worden, er zijn voor- en nadelen. Alles heeft hier, zoals overal, twee kanten. Sommigen zijn ontmoedigd door de uitslagen van de verkiezingen, anderen zeggen terecht: we hebben toch maar mooi al die stemmen binnengehaald na slechts drie maanden voorbereiding als nieuwe partijen, zonder geld, zonder hulp van buitenaf. Dat geeft vertrouwen voor de toekomst.

Welk beeld ik moest kiezen voor dit blog viel niet mee, nu ik weer een camera heb maak ik weer plaatjes bij de vleet en de nieuwe beelden schieten elke dag omhoog op de muren en pleinen. Deze dus maar, van een kunstenaar met wie ik een lang gesprek had, en die graag wilde weten wat ik er van vond. Deze trein met martelaren gaat rechtstreeks naar het paradijs. Vanuit hun kisten roepen de slachtoffers nog een keer dat het hen niet om het geweld ging, maar om de vrijheid en de eenheid van het land.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s