Koptisch Cairo

Op deze eerste dag van het weekend op naar Koptisch Cairo. Denk niet dat het hier uitgestorven is op vrijdag, terwijl van de moskee de oproep tot gebed klinkt zijn er nog allerlei winkeltjes open en worden er nog druk boodschappen gedaan of kopjes thee gedronken. Maar rustiger op straat en in de metro was het wel. Koptisch Cairo is helemaal een zee van rust. Het is een klein ommuurd gebied in het oudste deel van Cairo, barstensvol met kerken. De fundamenten van veel kerken zijn gebouwd op Romeinse resten, die hier ooit op Nijlniveau stonden. Nu moet je dus allerlei trappen af om onderin de kerken of op oud straat niveau te komen. De vloer is zo’n 10 meter omhoog gekomen, zoals bij veel oude steden, door bouwen, afzettingen en slib, vuil etc. De kerken hebben de sfeer van een Grieks Orthodoxe kerk, en soms zijn ze dat ook. Kaarsen, wierook, iconen, beschilderd hout en houtsnijwerk. Veel kerken stammen uit de periode tussen 300 en 600 na Christus. Achter de synagoge de plek waar Mozes in zijn mandje gevonden werd in het riet, nu onderin een put. Hier ook, zo geloven de Kopten, schuilden Maria en Jozef toen het in Israel te heet onder de voeten werd. De Kopten gebruiken een oudere versie van de bijbel, Christenen geloven dat de Heilige Familie in Rome schuilde. Hier ook een groep toeristen met gekleurde petjes, maar verder vooral lokale dagjesmensen die hier een kerkbezoek combineren met een dagje uit in een prettige omgeving. Drukte dus bij de restaurantjes. Veel jongelui, en zelfs een groepje tieners dat mij beleefd vroeg of ik met ze op de foto wilde. Als herinnering voor later, ja, kom daar eens om in Nederland. Er zijn weliswaar niet veel toeristen, maar ik ben toch niet de enige hier. In dit gebied ook een Synagoge, die met veel pijn en moeite in goede staat wordt gehouden. Daar veiligheidspoortjes voor binnenkomst, je weet maar nooit, zeker nu. Op weg naar het metrostation bezocht ik ook een Moskee, een van de oudere en grotere in de buurt. Gehuld in een groene jas mocht ik gaan en staan waar ik wilde, een aardig meisje begeleidde mij en wees de weg. Overal zaten en lagen mensen te eten en te praten. Er was ergens een vrouwengroep actief, en buiten kocht ik nog maar eens een sibhe, voor de verzameling. Daarna langs een rustig gebied met aan de ene kant begraafplaatsen, Engels, geallieerde oorlogsslachtoffers, Amerikaans. Ook het gebied waar auto’s gerepareerd worden. Dichter bij het station werd het weer drukker op straat, met eet en drinkstalletjes om de vrijdag te vieren. Vanuit een autoraampje werd me nog vrolijk “How are you?” toegroepen door een klein meisjes dat bij haar lachende moeder op schoot zat.

Vriendelijk zijn ze hier vooral, heel, heel erg vriendelijk.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s