Tram

Aan de bus heb ik mij nog niet gewaagd, maar de tram heb ik beleefd vandaag, oplettend lezertje. Er rijden er nog maar drie in Cairo, toevallig in mijn wijk. Ze zijn zo oud als de lijn zelf, en je moet geduld hebben. Gewend aan de metro die iedere zes minuten vertrekt ging ik vol vertrouwen zitten op het bankje, nadat de man naast mij me had verzekerd dat deze de goede kant op ging, richting Ramses. Er kwam een tram van de andere kant en nog een, de onze kwam niet. Mijn medewachters gaven het op en namen de bus, en na een uurtje en de derde tram de andere kant op begon ik ook te moed te verliezen. Maar net toen ik het op wilde geven kwam hij dan toch. Alleen staanplaatsen nog, en de rit kostte een halve pond, te voldoen aan de conducteur die achterin rondhing, maar graag naar zijn klanten toe kwam. Bij de volgende halte werden we overspoeld door schooljongens. Er stond in no time een halve kring om me heen, en ze oefenden graag hun Engels, of zelfs hun Frans. De gewoonlijke vragen, waar ik vandaan kwam, hoeveel broers en zuster ik had, of ik van Egypte hield of van katten (denk ik). Ook de omstanders lieten af en toe graag een vraag vertalen, en zo ging de rit onverwacht snel. Iedereen had plezier, ik kreeg al hun namen en bij het weggaan een hand van allemaal. De moraal van dit verhaal: nooit opgeven, soms krijg je de mooiste cadeautjes door door te zetten en geduld te hebben.

Op de foto een stukje Ramses plein, een knooppunt van wegen, stations en allerlei soorten vervoer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s