Girlpower

 

Ik verplaats mij bij voorkeur per metro, oplettend lezertje. Het is veilig, voordelig en vlug, zelfs in de spits, wanneer aan het verkeer hier geen doorkomen is. Het heeft ook het voordeel dat je mensen tegenkomt. Vooral vrouwen, omdat ik in het vrouwenrijtuig reis. Natuurlijk, de mensen met veel geld gaan met de privé auto of taxi, maar 40% van de bevolking zit onder de armoedegrens, en een heel grote groep moet met matig tot weinig rondkomen. Die kom ik allemaal tegen. In soorten en maten. In de metro zitten jonge en oude vrouwen, vrouwen zonder en met kinderen, vrouwen met niqaab, hidjab en blote haren door elkaar heen. Vrouwen die moslim zijn en vrouwen die Christenen zijn, Kopten vaak. Duidelijk herkenbaar aan een kruisje om de nek, niemand doet hier een poging zijn geloof te verbergen. Ook aan de autospiegeltjes hangen rozenkransen en dergelijke.

Ook al dragen ze een hoofddoek, de jonge meiden zijn modebewust. In vrolijke kleuren stemmen ze truitje met lange mouwen, truitje met korte mouwen, lange broek of rok en twee hoofddoekjes op elkaar af. Met en zonder bling. Zelfs onder die niqaab kun je het plezier soms uit de ogen zien spatten, en ze komen net als wij, jong en oud, lachend binnen, zitten te smoezen of proberen te slapen. Ik word vaak vriendelijk gedag gezegd, men schuift een stukje op of gaat staan als ik geen plek kan vinden. Twee vrouwen overlegden en een van hen kwam tot de conclusie dat ik een Hollandse moest zijn. De enige manier om het te controleren: hand opsteken en “Hoi” zeggen. Ze kregen gelijk en mijn hoi terug, tot grote vrolijkheid, die doorging tot ik uitstapte. In de rijtuigen stappen kleine handelslui in en uit, kinderen, vrouwen, jonge mannen. Ze verkopen van allerlei, sokjes, hoesjes voor de gsm, pleisters, stickers, strikjes en kwikjes voor je haar. Vaak wordt er wat gekocht, nog vaker geeft men het rondgedeelde terug, even goede vrienden.

Een doodenkele keer wagen zich mannen in de vrouwenrijtuigen, vanwege de drukte ongetwijfeld. Ze blijven angstvallig dicht bij de deur staan. tot die ene, die met zijn eigen revolutie bezig was en vond dat hij kon gaan zitten. Ik was gewoon verbaasd toen ik hem plotseling naast mij zag. Het duurde niet lang. een jonge vrouw kwam binnen en maakte een hoewel voor mij niet te vertalen, toch duidelijk onvriendelijke opmerking. De man moest opstaan en verliet als een haas het rijtuig bij de halte waar we nog stonden. Hij groette nog maar hoongelach was zijn deel. De vrouwen hadden lol, dat hadden ze maar mooi geflikt, wat dacht die kerel wel.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s