Taxi!

Hoe armer een land, hoe beter vaak het openbaar vervoer. Niet zo gek, minder auto’s in privé-bezit maakt een fijnmazig en betaalbaar net noodzakelijk. Hier in Egypte kun je kiezen. Taxi’s, metro, tram, trein, bussen in soorten en maten. Ik gebruik tot nu toe de metro. Frequent en zeer goedkoop, voor een pond (daar gaan er zeven-en half van in een euro) kun je een rit maken. Ook heel handig: er zijn hier vrouwenrijtuigen. Daarover later meer, ik heb zo veel te vertellen na twee dagen hier, ik zou gemakkelijk vijf logjes per dag kunnen maken. Maar gisteravond werd het laat, een etentje met een mogelijk toekomstig collega liep al gauw tegen middernacht. Dan is de metro geen optie meer. Dus een taxi, waarvan er drie soorten zijn. De zwarte taxi’s, die zichzelf zo vol laden als de passagiers toestaan, maar die, hoewel goedkoper, nogal eens knoeien met de meter. Dan kun je een citytaxi bellen en bestellen, duurder en je moet op ze wachten natuurlijk. De witte taxi’s zijn ideaal, schoon, heel en veilig en met eerlijke meters. Ze rijden overal, je gaat gewoon ergens van de stoep af en wacht tot er een lege langskomt, wat zelden lang duurt. Een normaal ritje in de stad kost tussen de tien en twintig pond, de prijs tikt per 200 meter door. Heliopolis, waar ik woon, ligt nogal uit het centrum, dus zo’n rit komt makkelijk op de twintig pond. Gisteravond werd het nog duurder. De chauffeur kon Heliopolis wel vinden, maar mijn straat, El Andalus, dat was toch ver van huis. Geen nood, je vraagt het gewoon aan de auto naast je op straat, liefst een collega taxichauffeur. Maar hoe we ook vroegen, vinden deden we het niet. Ik herkende wel een en ander maar na zoveel heen en weer rijden weet je nauwelijks meer wat noord of zuid is, en waar je dus links of rechts moet. Waar normaal goede raad duur is, hoeft dat hier niet zo te zij:. een vriendengroepje stond op straat te chillen bij de auto. We stopten en vroegen de weg, de straat was hen onbekend, maar de supermarkt om de hoek, die kenden ze wel. Maar ja, hoe leg je het uit. Meerijden dan maar, en wie? Nee, we nemen de auto en rijden voor de chauffeur naar de plek waar hij zijn moet. Geen dank, graag gedaan. De chauffeur verontschuldigde zich in alle toonaarden voor het verdwalen, het ritje was nu toch zo’n tien pond duurder dan normaal. maar voor die anderhalve euro heb ik wel veel plezier gehad en veel gezien van het straatleven hier.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s