Basrah International Airport (eigen foto's)

PB250002 De man achter de balie wil nog een keer mijn paspoort zien. In een groot schrift schrijft hij nauwkeurig allerlei gegevens over. Op mijn ticket staat als passagiers naam Ms Linda. Dat moet genoeg zijn. Ik kan dxe0xe0r gaan zitten. Nee, zegt een tweede hulpvaardige man, je moet daardoor. Nee, ik moet toch gaan zitten. Kennelijk is er net een toestel aangekomen, tientallen mannen in traditionele kledij, Jallabya en khuffia, stromen de lounge binnen. Op de speakers gezangen uit de Koran, afgewisseld met iemand die met omfloerste stem iets voordraagt. Een van de mannen steekt zijn hand tegen mij op in het voorbijlopen, hij kijkt wat verbaasd. Nu de mannen er allemaal zijn, komen ook de vrouwen in groepen naar binnen, druk pratend. Ze spreken elkaar aan met Hadj en Hadji, ze komen kennelijk terug van de grote Hadj. Hun handbagage in plastic tasjes met zich meedragend. sommigen met de flightbag op het hoofd. De airport lounge van Basrah is drukker geworden, maar schattig in zijn omvang. Alles is er, maar een karretje om je bagage op te zetten is eigenlijk niet nodig. Vlak na de ingang de eerste bagagecontrole, twintig meter verder de ingang van de vertrekhal. Alles is gecontroleerd, maar mijn flesje water vond niemand een probleem. Alles waar een snoertje aan zit wordt nauwkeurig bekeken, soms moeten batterijen verwijderd en weggegooid worden. Tegenover mij in de lounge de Duty Free Shop, achter mij een winkel waar je de laatste souvenirs van Irak kunt aanschaffen. Terwijl ik dit schrijf zet een man zijn plastic tas naast mij neer, of ik er even op wil passen, hij komt zo terug. Vermoed ik dat hij zegt, hij spreekt Arabisch. Dat moet je dus nooit doen leer je steeds, maar na zoveel controle zal deze partij plastic tasjes wel verantwoord zijn. Bovendien, als je zo dicht bij zit als het fout gaat, hoef je je ook geen zorgen meer te maken. Een hele troep Indiërs vertrekt ook vandaag, vermoedelijk met hetzelfde vliegtuig als waar ik in zit straks. Richting Dubai. Hier en daar een verveelde Westerling, ook op weg naar huis.  Als bij toverslag verlaten alle traditioneel geklede Arabieren weer de lounge, en even zo plotseling komen ze weer allemaal terug. Een van hen gaat in gebed vlak voor gate 2. Bidden kun je overal en altijd, zelfs zonder kleedje. En achter mij twee vrouwen, dat is helemaal zeldzaam, die doen dat anders nooit in het openbaar. Kennelijk is dit een te belangrijke gelegenheid om je van dat soort conventies iets aan te trekken. Of ze zijn van een losse stroming, wie zal het zeggen. Een vouw draagt een groene container met water, ongetwijfeld heilig water, het zit in een verkooptasje met een moskee erop. Nog meer bagage op hoofden wordt binnengedragen. Ze dragen boeken bij zich, niet de Koran, maar wat dan wel. Hoe langer ik hier zit, hoe nieuwsgieriger ik word.Een gesprek beginnen zit er niet, mijn drie woorden Arabisch is hier niet genoeg. Ze zitten erbij of ze thuis zijn, in volle waardigheid.

6a0133ef3a9589970b01348994b07e970c-800wi

De veiligheidscontrole duurt zeker een half uur, als laatste sta ik op en laat maar weer eens mijn handbagage controleren. We hebben dan een uur vertraging, maar we gaan in ieder geval. Op naar Dubai.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s