Vertrek

Waterkraan Het naderend vertrek van de Amerikaanse troepen is hier voor velen het gesprek van de dag. Ook de Amerikaanse media besteden er regelmatig aandacht aan. Vergelijkbaar met die in Nederland nu de afbouw in Afghanistan is begonnen. Las ik in mijn eigen NRC een zeer sober verhaal over de bereikte resultaten, met allerlei kanttekeningen en voorbehouden: de VS pakt het groots aan. Er worden lijsten met cijfers en resultaten gepubliceerd, te beginnen met de honderden miljoenen die in de wederopbouwpogingen zijn gepompt. Interessant zou zijn ze af te zetten tegen de kosten van de militaire interventie, of met de bedragen die je kunt zetten voor datgene wet vernield werd, maar laten we het simpel houden. In dat lijstje trof ik ook aan een cijfer voor mensen die toegang hadden tot drinkwater (potable water). Ik reken Irak maar even voor het gemak op 28 miljoen inwoners, kan een miljoen of wat schelen beide kanten op. De cijfers van de Amerikanenstellen dat er nu 22 miljoen mensen toegang hebben tot schoon drinkwater. Nu wil het toeval dat wij (ook Amerikanen) bezig zijn met een onderzoek naar de beschikbaarheid van drinkwater in de regio. In de gloeiende hitte van juni en juli gingen mensen de straat op om er achter te komen hoe de bewoners aan water kwamen. Dat zijn interessante cijfers. Uit dat onderzoek blijkt onder andere dat niemand het door de overheid via leidingen geleverde water drinkt kraan. Van de 100 mensen meldden er 43 dat ze ziek waren geworden na gebruik van het water. Niet alleen door het drinken, maar ook door wassen ermee. Ze kopen dus water dat per wagen wordt geleverd, of water in flessen als drinkwater.

Het water dat hier door de leidingen stroomt heeft te weinig druk, het wordt geleverd, maar de eerste verdieping zal het niet bereiken als je niet zorgt dat je het zelf oppompt vanuit het leidingensysteem. Voor sommigen wil dat zeggen dat het water al bij het tuinhekje te weinig druk heeft om de kraan te bereiken. Die pompen werken op elektriciteit. En elektriciteit, ik schreef het al eerder is er soms wel, maar vaak niet. Dus de meerderheid geeft aan meer dan 10 uur per dag geen kraanwater te hebben. Want geen elektra is geen water. Het probleem gaat verder dan alleen het drinkwater: het grond- en rivierwater is door verzilting en vervuiling niet meer geschikt voor de landbouw. Basrah was de broodmand van Irak (of een van de), maar de boeren verkopen hun lapje grond voor huizenbouw, ze kunnen er geen droog brood meer op verdienen Die palmbomen (zie de dadels van Hassan) worden dus niet herplant, die grond wordt volgebouwd, en water is er niet genoeg. De 22 miljoen mensen die volgens de Amerikaanse cijfers toegang hebben tot drinkwater, daar zou ik nog wel eens een vraag over willen stellen aan de opsteller van die lijst. Dan gaan we het morgen over de elektriciteit hebben.  

Het artikel over de cijfers vindt u overigens hier: http://www.nytimes.com/aponline/2010/08/02/world/AP-ML-Iraq-By-The-Numbers.html?_r=1&ref=global-home

In de NYT van gisteren stond een aardig verhaal over electra, en als u op Iraq googlet in deze krant vindt u meer lezenswaardig.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s