Hummus

Baba-(1) In iedere omgeving waar de bewegingsruimte beperkt is, neemt het eten een extra belangrijke plaats in. Dat is zo in gevangenissen, bij de brandweer (die toch ook lang op elkaars lip zitten), aan boord van schepen en dus ook hier. Als je op een schip een verkeerde kok had, kwam dat de stemming niet ten goede. Omgekeerd, als de stemming slecht was, kon de kok ook vaak geen goed meer doen. Tegenwoordig zijn er schepen met een forse voorraad diepvriesmaaltijden en een magnetron. Ook daar zal het sociale leven bexefnvloed worden door de moderne communicatiemogelijkheden. Maar hier, in deze compound en alle andere compounds van RTI, speelt het eten dus die belangrijke rol. Wij boffen, wij mogen niet klagen. Onze chef-kok komt uit Bangladesh, verder hadden wij 2 en hebben wij nu 3 lokale koks. Afhankelijk of zij krijgen wat zij bestellen (dat is niet altijd zo), krijgen we zeer diverse maaltijden, en dat twee keer per dag. Ontbijt is erg uitgebreid, toegesneden op de behoeft van de Amerikanen, en ook een sterk Britse inslag. He toplettende lezertje weet dat wij hier zelfs grits en pancakes hebben. Ja, die echte Goudse en Edammer kaas, die is altijd en overal een probleem, maar er is Kri Kri, en dat vind ik lekker. Bruin brood doen we bijna nergens op de wereld aan, krijg ik wel eens de indruk, en hier dus ook niet. Zelfs de yoghurt is hier anders dan wij dat graag willen. Volgens mij is er wel goede yoghurt, maar onze Amerikaanse vrienden hebben zo hun voorkeuren, daar moet ik nog zendingwerk verrichten. Verder hebben we af en toe thema avonden, zoals Italiaans of Mexicaans. Tegenwoordig hebben we vrijdags barbecue, omdat er nu zo’n ding gevonden is. Of geleend van een werknemer. Een heel vat wordt daarvoor gebruikt, en dat is erg lekker tegenwoordig. De zaterdag is de laatste weken de lokale dag, dan heeft de superchef een vrijde dag en koken de lokale chefs iets echt Irakees. Iedere week weer een ervaring. Vers gevulde dolmas, lammetjesvlees, lekker rijst met rozijnen. Zelfgemaakt dessert (is niet altijd wat wij lekker vinden, maar ik eet het toch maar). Tegenwoordig hebben we ook heel vaak heerlijk verse hummus, af en toe tabooli en regelmatig Baba Ganousj. Kortom, oplettend lezertje, het water loopt u natuurlijk in de mond, en u begrijpt dat u met mij geen medelijden hoeft te hebben. Nou ja, behalve dan dat ik naar de gym moet om een en ander een beetje binnen de perken te houden. Dat is dan weer wel zielig.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s