Compound

Toen ik gistermorgen naar het kantoorgebouw liep, door de poort van inner naar outer compound, realiseerde ik me volop dat ik in een beveiligde omgeving liep. Wachttorens met gewapende bewakers, muren met scheermesdraad, gewapende bewakers bij je aan tafel. Voor de oppervlakkige beschouwer niet veel afwijkend van de kampen die we  zien in films op tv. Daar loop ik dan neuriënd doorheen en ik voel me niet alleen volkomen veilig maar ook volkomen vrij. Dat is toch vreemd, dacht ik aanvankelijk. Maar als je er even over na denkt is dat niet zo. Die bewakers kijken naar buiten, niet naar binnen, ze zijn er voor jouw veiligheid, we benaderen elkaar vriendelijk en respectvol. Zelden een schreeuw, hoogstens roepen op afstand van toren naar toren. En de wetenschap dat je hier weliswaar weinig bewegingsvrijheid hebt, maar wel de vrijheid om hier te komen, en als je weg wilt, weer te gaan. Dat je dan niet voorbij die poort kan is niet meer relevant. Je bent vrij, want je het gekozen. Dat laatste, kiezen voor je eigen leven, is waar we hier voor zijn.

Zoals Mandela zei: I am the Master of my Faith, I am the Captain of my Soul.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s