NBU 90, Om de zuid

IMG_1906

Lekker langzaam opstaan vanmorgen, alle buren (er kwam nog een bus om half elf) zijn al weg als ik de vlag hijs en de motor start. Ik rijd over stille wegen, of ze nu bij, zij of scenic zijn. Rode aarde, groene velden, geel gras. Voor de schilders: napels geel, sapgroen, gebrande siena. Als ik rivieren oversteek ligt er zand in plaats van stenen in de bedding. Er zijn hier veel steengroeves, als er rotsen liggen zijn ze grijs of paars. Ik kom in Comanche gebied, volgens bordjes. Maar je ziet er niets van, de huizen en velden zijn hetzelfde als daarbuiten. Wel is er ergens een heilige stad te bezoeken. Een andere keer. Er lopen hier allerlei routes die ik langer of korter meerijd. De tipiroute, de Chissum trail (die van dat vee naar Dodge City) en bij Sayer zelfs over een authentiek stukje Route 66. Merk je ook weinig van. De stadjes stellen niet veel voor, het een wat armer dan het ander, maar veel verder dan twee kruispunten kom je meestal niet. Ik stel de gang naar de stad zo lang mogelijk uit. Maar ik moet er toch aan geloven, en na een laatste bergkammetje passeer ik de grens van de Lone Star State, thuishaven van Monster. Het wordt drukker op maar ook naast de weg. Meer bebouwing, meer industrie en bedrijvigheid. Ik rijd uren achter elkaar en kan maar niet beslissen: naar Dallas? Door naar Waco? Naar Fort Worth, koeien kijken? Ik maak het mezelf makkelijk, ik besluit tot een KOA campground in de buurt van Forth Wort. Met de bedoeling dan daarvandaan even een kort bezoek aan Dallas te brengen morgen. Zo dichtbij, dan mag je de Grassy Knoll niet overslaan.

Zo rustig als mijn kampeerplekje afgelopen nacht was, zo druk is deze gelegen, dicht bij een snelweg naar Dallas. Wel met een zwembadje, dat ik bezoek na uitgebreid kennis te hebben gemaakt met mijn buurman. Gepensioneerd luchtmachtmilitair, duidelijk een GOP stemmer, nu op weg naar het noord-oosten. Hij staat hier al een paar dagen; zijn ex heeft stormschade aan haar huis, hij helpt met opknappen. Die stormen waren inderdaad hevig en over een groot gebied, ik heb steeds geluk gehad en ben om alle weerellende heengezeild.

Mijn watertank is leeg, volgens plan, ik probeer nu de grijze en zwarte tank ook zo schoon mogelijk te krijgen en te houden. Ik borstel mijn bergschoenen schoon, in mijn hoofd zitten al lijstjes.

De koelkast wordt steeds leger, ik heb alleen nog cottage-cheese, een restje blauwe bessen, twee verse bieten, gekocht op een boerenmarkt een paar staten terug. Goed voor het weekend. Verder wat blikvoer, maar dat blijft wel goed. En trailrantsoenen, minder gelopen dan verwacht. Er komen berichtjes van het thuisfront, over ophalen, invallen, statuten die gelezen moeten worden.

De Nederlandse wereld naakt.

2 thoughts on “NBU 90, Om de zuid

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s