NBU 86, Bent’s Old Fort

IMG_1396

Na een ritje met verdwalen, ik kwam al niet goed van de camping af, arriveerde ik dan toch na een uurtje bij Bent’s Old Fort. Het Fort ligt aan de voormalige grensrivier Arkansas, Mexico lag op een steenworp afstand aan de overkant. In tegenstelling tot wat de naam suggereert, was het geen verdedigd Fort, maar een handelspost, opgezet door Bent en zijn firmanten. Doel was de handelsroute naar Santa Fe te accommoderen en de bisonhuiden over te kunnen slaan. De Chayennes in deze streek werden er rijk van, van al die vellen. De bison werd interessant toen de bevers bijna op waren. Het fort is opgebouwd uit adobe, wat voor deze noordelijke streken eigenlijk niet zo geschikt is, het vraagt voortdurend onderhoud. Toen, met het oorspronkelijke fort, en nu bij de reproductie die hier staat, volledig op authentieke wijze opgebouwd. Al het ijzerwerk is gesmeed in eigens mederij. Die kopie kon tot stand komen omdat er ooit een herstellende kaartenmaker verbleef, die het fort zorgvuldig opmat. De beschrijvingen van mensen die hier korter of langer verbleven in hun dagboeken en brieven, geven vele details. De gidsen in kostuum zijn geschiedkundigen en weten van alles wel iets te vertellen. Geen vraag is ze te gek.

Een brandend vuurtje, een echte kraal met ossen en paarden, kippen en pauwen, geven geur en kleur aan het geheel. Je kunt je voorstellen hoe het was, in de drukke tijden.

Het Fort kende een korte bloeiperiode en ging toen roemloos ten onder, vervangen door nieuwere gebouwen iets verderop. Maar zolang het er stond, was het een centrum van handel, de indianen in die tijd kunnen zich nauwelijks hebben bedacht dat ze deel uit maakten van een netwerk dat tot ver buiten Amerika actief was. Alles kwam hier samen, tot aan de Chinese thee aan toe.

Ik neem de tijd, in deze hitte, bezoek iedere kamer en geniet van de mooie bouw, die zo prachtig past in dit lage kale landschap. Dan rijd ik door naar Pueblo, terwijl de hittegolf zich naar het noordoosten uitstrekt, de eerste doden zijn al gevallen. Amerika raakt op meer dan één front oververhit. Halverwege de middag, nog voor Pueblo, na dagen van een platter en leger wordend landschap, doemen de blauwe bergen weer op aan de horizon, voorbodes van de Rockies.

Ergens ligt plotseling een auto op zijn kop in het veld, mensen lopen er naartoe, hulpdiensten zijn nog niet gearriveerd. Dat is de tweede keer dat ik een eenzijdig ongeval zie, op een rustige rechte weg. Hopelijk niet de aanleiding tot weer een bermmonumentje.

Er komen weer scheuren in de velden en kale rotsen aan de horizon. In Pueblo vind ik een uitspanning aan het nieuwe rivierwandelpark, resultaat van de stadshartvernieuwingen, ook hier. De stad heeft ongetwijfeld meer te bieden dan dit goed bezochte café op deze vrijdagmiddag, maar de hitte is verpletterend. Ik wil graag kamperen in een state park aan het meer in de buurt. Helaas, alles campings, staats en privé, zitten nokkievol. Ik rijd naar de volgende stad, in de auto is het immers koeler dan daarbuiten. Het landschap wordt weer prachtig, met al die rotsen, donkere bergen in het westen, de begroeiing die voortdurend verandert, de vele Mexicaanse invloeden in de bouw van de huizen. Ook in de volgende stad en op weg erheen is alles vol. Dan wordt het dus weer Walmart. Maar voor ik daar aankom zie ik een bioscoop. Daar maar eens kijken. Timing is everything, ik ben net op tijd om aan te schuiven bij the Lion King, de zaal zit redelijk vol. Veel kleine kinderen die na de eerste vrolijke tien minuten het lachen vergaat. Het belooft een warme nacht te worden, maar de avondhemel met die bergen voor de rode wolken maakt veel goed.

Morgen toeristje spelen, eerst met de antiekzaken in Florence, dan de Royal Gorge bekijken. Denk ik.

3 thoughts on “NBU 86, Bent’s Old Fort

  1. Ook hier slaat de hitte toe code oranje tot rood, temperaturen tot boven de 35 grade. Dat bracht mij van het wandelpad af. Het Trekvogel pad van Enschede richting Apeldoorn. Aan de rand van Enschede besloot ik alsnog te keren, voordat ik echt oververhit raakte en toen was het nog maar 26 graden, wel met een rugzak op door de natuur. Via Emmen weer terug bij de verkoelende zee. In de schaduw van mijn tuin. Eerst wat slaap inhalen van een verstoorde nacht op een schip. Even bij komen en ja schrijven brengt rust in je hoofd en houd de herinnering levend.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s