NBU 72, Rodeo

IMG_0363

Toen uiteindelijk het vuurwerk losbarstte, was dat zo hard dat ik blij ben dat alle ramen er nog inzitten. Een half uur lang volop kleur en lawaai, vlak voor onze neuzen. Daarna is iedereen ook zo weer vertrokken. Ik rijd naar Walmart waar het zo vol staat met campers dat het wel een campground lijkt.

De hele nacht regen, maar tegen de ochtend wordt het droog. Ik controleer even het weerbericht, kan de rodeo wel? Ik vertrouw er op dat de regen niet voor tienen valt, en ik heb nog een parapluutje, van een hoosbui in New Orleans. Meenemen!

Eerst bij Walmart water inslaan. Daar ontdek ik dat ik mijn eigen gallonflessen voor een schijntje met prima water kan vullen. Laat ik ze nu allemaal bewaard hebben! Een karretje vol vers water rijker de stad weer in.

Ik ga weer naar het Buffalo Bill centrum en bekijk alle musea die het herbergt, inclusief het geboortehuis van Buffalo Bill dat hierheen gereden is. De visarend die normaal demonstraties geeft is in verband met het vuurwerk tijdelijk elders gehuisvest, ik ga echt niet alle 35.000 wapens uit het vuurwapenmuseum bekijken, en het natuurmuseum bekijk ik maar matig, maar dan nog ben ik tot halverwege de middag zoet.

Dan koop ik een paardenhalster, bied weerstand aan alle andere zaken die niet nodig zijn, vind het zeer hippe koffietentje Rawhide met een contactdoos en snel wifi. Dus opladen en mij voorbereiden op de shoot-out at Irma Hotel, die hier iedere avond (behalve gisteren) precies om zes uur wordt uitgevochten. De heel grote houten bar in het pand was een geschenk van Koningin Victoria na een succesvolle voorstelling van Buffalo Bill’s Wild West Show. We denken nu wellicht dat het alleen een showman was, maar tussen die shows door ging hij rustig nog voor het leger verkennen en doodde Yellow Hair onder andere. Verder zag hij heel goed waar het fout was gegaan met de Indianen, was hij erg voor vooruitgang en gelijkheid. Het Westen ging hem aan het hart, en dan vooral de toekomst.

De shoot-out is meer humoristisch dan historisch verantwoord. Een boef vindt dat zijn whisky naar Flint water smaakt vanwege het lood dat een schot van zijn collega heeft toegevoegd. Er wordt gerept van collusion. Het is grappig, het is gratis en de opbrengst van de stoelen die je kunt huren is voor het goede doel. Alle kinderen krijgen vooraf een lege kogelhuls en kunnen na afloop met de boeven en de sherrifs op de foto.

Ik trek mijn cowboylaarzen aan en ga naar de rodeo. Dat voelt lichtelijk belachelijk, tot je ziet dat echt iedereen laarzen draagt, van klein tot groot. Ik val op omdat ik geen hoed draag. Alleen het gezin naast mij is op sportschoenen, maar ja, dat zijn dus Duitsers.

Wat volgt is twee uur vermaak voor de kijker, maar dodelijke ernst en concentratie voor de deelnemers. Of het nu broncorijden met en zonder zadel, stierrijden, barrel-racen of team vangen is, er valt wat te winnen en er is risico. Sommige stieren hebben zo geen zin in het spelletje dat ze bijna hun hok uitspringen, of juist niet vooruit te branden zijn naar de goede plek. Ik zit uitstekend, precies boven de chutes, en zie dus alle voorbereidingen van dichtbij. De cowboys van tegenwoordig hebben niet alleen die chaps en een hoed, maar een nekbeschermer en een vest dat de rug heel houdt, sportverband om de ene arm die ze mogen gebruiken en een bitje in.

Er zijn ook hele kleine cowboytjes, die op dus kleine stiertje proberen te rijden. Een joch van een jaar of zeven lukt het als eerste om de verplichte acht seconden op het beest te blijven en gaat uit zijn dak van blijdschap. Zijn moeder zit met drie andere jongetjes op de tribune, een ouder zoontje doet ook mee aan de wedstrijd. Ik vermoed dat papa ook ergens bij dit gebeuren betrokken is.

De rodeoclown maakt grapjes, laat alle kinderen in de ring komen voor een race, maar is er ook om samen met twee collega’s de stieren weg te houden van de gevallen deelnemers en weer uit de arena te krijgen. Dat is hard werken en gevaarlijk ook.

Na afloop terwijl de zon al achter de bergen is, kunnen de kinderen nog even op de mechanische stier, wat vooral pret voor de omstanders is, de kinderen gaan er helemaal voor.

Cody is een gek stadje, je zou er zou maar nog een keer komen.

1 thought on “NBU 72, Rodeo

  1. Enig die typische cowboy sfeer, waar iedereen zich aanpast. In Nederland heet dat rood met Marco, per slot wil je toch ergens bijhoren. Dat maakt een gemeenschap, dat voelt echt.
    Toch nog even een Statson en geruit bloesje. Bij de Wallmarkt en anders in zo’n fantastisch Gass station. Waar ze alles hebben voor lang onderweg. Eindeloos die prachtige wegen en die rijen zelfde Hamburger, donut en andere eet tenten., als de volgende plaats zich laat zien. Toch zal het zo hier en daar erg veranderd zijn en daar in de Mid West, misschien wel helemaal niet. Benieuwd naar je foto’s

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s