NBU 45, Heet!

IMG_6200

Mijn voorgenomen taak in Tucson kan ik niet helemaal zelf uitvoeren en laat ik in de betrouwbare handen van een jonge kapitein. Blij ben ik er niet mee, het had anders gekund, maar het is niet anders. Later krijg ik bericht dat een Nederlandse vlieger zich er ook over zal ontfermen, dus het komt goed. Om half twaalf als de temperatuur al flink oploopt, verlaat ik de stad. Weer de vlakke vallei in, met de bergen aan de einder. Ik vind het knap dat die bergen dat zo lang volhouden, altijd maar aan mijn horizon staan, maar na een paar uur rijden breek ik er toch doorheen hier en daar. De temperatuur in de cabine is als die buiten, en die is 103 Fahrenheit. Alles wat ik aanraak is heet. Regelmatig stoppen dus en veel drinken is het devies. Leve de ijsjes bij McDonalds in Wicksburg, waar alles cowboy is wat de klok slaat.  Nou ja en het internet dan.

Het lijkt een taaie dag te worden en ik ga er van uit dat ik Las Vegas niet in een ruk ga halen. Ik voel er ook niet veel voor om daar drie nachten te staan en hoop op een betere plek op een paar uur afstand.

Ondertussen verandert het landschap haast onmerkbaar. De bergen komen dichterbij, de cactussen wordne talrijker. Plotseling zie ik wel heel rare cactussen: Yoshua trees! Een hele vallei vol. Even plotseling als ze verschijnen zijn ze ook weer op na een uurtje, maar die heb ik toch maar mooi meegenomen op deze rit. De begroeiing is toch fascinerend, met grote gele pluimen van een plant die ik niet ken. En dan, als de bergen hoger worden omdat we west langs het Grand Canyon gebied scheren, weer donkerpaarsbruine blote rotsen. Aan de avondhemel rijzen scherpe kammen achter elkaar van donkergroen tot lichtblauw naar de einder. Aan de oostkant krijgen ze scherpe schaduwen van de avondzon. Ik word er vrolijk van en de temperatuur wordt ook iets minder hevig heet. Ik tank nog een keer vol (twee pompen te vroeg blijkt later, bij een schandalig dure pomp) en zoek dan op een van de apps een gratis campground. Bijna beland ik bij een paardenmotel, maar met even doorbijten sla ik links- in plaats van rechtsaf en kom op openbaar land. Ergens staat een hekje, een bord met aanwijzingen en moet ik mij registreren. Dat zal met eventuele jachtongelukken of verdwalingen te maken kunnen hebben. Maar ik vind dit al wild genoeg aan deze zandweg en pak de eerste de beste plek naast dat pad. Wellicht een ander pad, maar ik ben vroeg weer weg, ik merk het wel. De neus van Monster naar de zonsondergang gericht. Alle konijntjes die ik zag rennen op weg hier naar toe kunnen weer opgelucht ademhalen, de jagers zitten binnen.

En zo, na een moeizame start, toch een geslaagd einde van deze dag.  Benieuwd wie mij morgen om vijf uur wakker maakt.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s