NBU 25, Bike the loop!

IMG_3997

Als we eindelijk wakker worden, na een nacht waar we halverwege een dekentje bij trekken, is het al 10 uur. Dat hadden we even nodig, na deze week. We ontbijten uitgebreid en besluiten tot het huren van een fiets. Om meer te zien van het park, is de Loop aangewezen, 11 mijl lang, of kilometers lopen op een trail. De fiets is onze enige optie, met Monster de Loop wordt sterk afgeraden. Fietsen, dat kunnen wij Nederlanders. En dit zijn luie fietsen. Maar het is geen luie weg. De helft van de tijd fluitend omlaag. Da andere helft van de tijd duwend omhoog, of lopend omlaag want te steil om af te dalen. We komen twee andere fietsers tegen. Ineens begrijp ik de stickers in de kampwinkel “I biked the Loop” en de belofte van zuurstof of ijs bij terugkomst. Maar: weer beren, niet op maar keurig naast de weg. Twee kleintjes naast de weg tussen de bomen. En een grote, die voor mij mooi op zijn achterpoten gaat staan. Ver weg in het veld. Niet voor niets een kijkertje meegenomen. Overal staan cabins en kerkjes, rond 1900 leefden hier 700 mensen, zelfvoorzienend. Op het kerkhof slechts een twintigtal namen, en ook nu nog worden er mensen begraven bij hun voorouders. Waar ik in de ochtend nog optimistisch dacht dat we ook wel een stukje nog konden hiken, dat voorstel laat ik snel varen. Wat ook opvalt: als wij fietsen haalt niemand ons in. We moeten afstappen om de gevormde file regelmatig op te laten lossen. We krijgen waarderende duimpjes omhoog voor onze moed, ook een groep bikers gaat toeterend en zwaaiend voorbij, eentje blijft naast mij rijden en daagt mij grijnzend uit, omhoog. Ik laat hem winnen.

De echte files ontstaan bij het zien van beren. We zien ook nog een hertje, vlak langs de weg, knabbelend aan de eikenblaadjes. En de vlinders werken mee, die grote gele die zich niet goed liet zien, zit ineens met al zijn vriendjes langs de kant in de berm, en laat zich fotograferen. Het andere fietsende stel op de Loop weet de naam: de swallowtail tiger butterfly. Zoek maar even op.

De man van de fietsenverhuur gaf de fietsen voor twee uur mee, maar verzekerde ons vooral alle tijd te nemen, het extra rekende hij later wel af. Als we op driekwart uitpuffen op een steen, ziet een geparkeerd echtpaar dat ik mijn laatste water drink, en biedt een flesje aan en een lift, we weigenre beide vriendelijk en komen in gesprek. Ze hebben vrienden in Nederland, die een maand bij hen in Michigan waren.  Als vrienden nemen we afscheid. Op eigen kracht, maar met het end in de bek, met een laatste file achter ons, komen we net voor sluitingstijd weer in het kamp aan, op tijd voor een ijsje van een pond. We voelen ons helden. Daarna uitpuffen bij Monster, een heerlijke maaltijd van baked beans met rijst, en dan zijn we al weer vroeg gevloerd.

Om acht uur wordt het kamp stil, de generators moeten uit, de vogels geven nog een laatste optreden, en wij gaan onder de wol.

4 thoughts on “NBU 25, Bike the loop!

  1. Beren lijkt mij eng, maar ja ik ben geen held lijkt me wel mooi van dichbij te zien. Leuk geschreven jullie tocht zie het helemaal voor me.

Leave a Reply to Joke Cancel reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s