NBU 14, Plantation Alley

IMG_3112.jpg

New Orleans is leuk, maar na twee dagen ben je ook blij dat je weer door kunt. We kiezen ervoor de Great River Road te volgen en we zien wel hoe snel we vorderen. We willen zeker Oak Alley Plantation zien, de rest is toeval. Eerst nog even in Garden City Lafayette 1 bewandelen en in de zijstraten genieten van de mooie klassieke huizen. Hier wordt gewoond, langs de tramroute staan hotels. Geen kermis als in Bourbon Street. Net voor er weer een noodweer losbarst zitten we weer in de auto en vinden we via de I10, dit keer West, een keurig bijgehouden historische route. Mijn tomtom is wat ouder, hij wil me weer graag met vergane ferries laten oversteken en nieuwe bruggen zijn hem vreemd. Maar verder gaat alles prima, genieten we van het uitzicht en parkeren we in San Francisco. Snel hè? Het is een plantage die wat minder in de belangstelling staat. Onze gids, in zwarte hoepelrok die haar enkels zedig bedekt, zoals het hoort in het zuiden, vertelt de historie van het huis. Vol met mee- en tegenslag, maar meest saillante detail voor mij is het feit dat de bouwer van het grote huis de suikerplantage kocht van een zwarte eigenaar. De rassenkwestie in het zuiden is gecompliceerd en veelzijdig en zeker niet zwart-wit. We zijn de enige bezoekers, we zien alle zeventien kamers en genieten dan buiten van het feit dat het noodweer plaats maakt voor een zonnetje. Ik zag nog net, bij het oversteken van de natte gazons, dat de gids rode lak Doc Martens onder haar lange rok draagt. Wat deze rit voor mij bijzonder maakt, los van het feit natuurlijk dat je op een doordeweekse dag met je zusje dwars door Louisiana rijdt, is de wetenschap dat mijn Henk dit huis gezien kan hebben, op zijn tocht naar en van Baton Rouge, ooit. Grote schepen zien wij boven de dijk uitsteken. Waar nu een schip vaart was vroeger de voortuin, tot een bijzonder noodweer de route van de rivier veranderde. Na deze eerste plantage weer de rivier over, dorp na dorp, historische plek na plantage komt er langs. Halverwege de middag komen we bij Oak Alley Plantation aan. Een goed gerunde show. Iedere tien minuten een rondleiding met maximaal 20 bezoekers. Onze gids is dit keer een robot, met een vaste tekst. Wel van vlees en bloed, denken we. Maar de schoonheid zit hier in de oprijlaan, de live oaks van 250 jaar oud die van het huis naar de rivier lopen. Hun brede takken, begroeid met rejuvenating ferns, reiken tot op de grond, hun wortels maken een brede boomspiegel. Ze geven schaduw op hete dagen. Ik zou hier uren kunnen zitten tegen de vallende avond, met de flirtende eekhoorntjes en de fluitende vogels. Maar ze gaan dicht. We krijgen bericht over het Monster dat woensdag opgehaald kan worden, zodat we vanavond kunnen gaan plannen tot hoe ver we komen voor we de weg terug naar Houston weer aanvangen. Voor mij weer een I10, voor mijn reisgenootje maakt het allemaal niet uit, alles is voor het eerst, dus alles is goed.

We boeken met de app een hotel dat aan alle verwachtingen voldoet, schoon heel en veilig, met voldoende ruimte om de koffers weer wat te organiseren. Dat is al snel nodig. En bovenal: er is thee, iets waar ze hier voornamelijk in de ijsversie aan doen. Straks maken we plannen voor morgen. Wordt het Baton Rouge of snellen we voort naar Natchez??

2 thoughts on “NBU 14, Plantation Alley

  1. Ik ga zoeken in een van mijn oude foto boeken, of ik hem nog heb. Prachtig nog steeds dat mooie plaatje van grote bomen. Als die nog eens konden vertellen , jammer dat wij ze niet meer kunnen verstaan.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s