Egypte

Ik zit dan wel in Tunesië, oplettend lezertje, dat wil niet zeggen dat ik niet met argusogen volg wat er in Egypte gebeurt. Dat is veel momenteel, de pleinen stromen weer vol. Begonnen de demonstraties vorige week als herinnering aan de gewelddadigheden vorig najaar november, daaroverheen kwam het decreet van Morsi.

Terwijl de wereld vol ontzag toekeek hoe hij bemiddelde tussen Israel en de Palestijnen, verordonneerde hij thuis doodleuk dat al zijn besluiten onherroepbaar waren, en hij onschendbaar, daarmee parlement en rechers buitenspel zettend. Tijdelijk, dat begrijpt u, en dat alles om de revolutie te redden. De Egyptenaren hebben daar zo hun eigen menig over, en de rellen gingen dus naadloos over in goed georganiseerde demonstraties de afgelopen dagen. Vandaag, op een dinsdag, dezelfde dag als de verkiezingen, stroomt het Tahrir plein vol van alle kanten, staan het centrale plantsoen weer vol tenten, is de sit-in weer van kracht, leiden verschillende oppositieleiders marsen naar het centrum, en is het ook in andere steden onrustig. De MB aanhangers blijven in Cairo thuis, elders laten ze wel hun aanhankelijkheid blijken aan Morsi en zijn besluiten.

Maar anderen hangen hun traangasmasker om, laden hun telefoon, winden een doek om hun hoofd en gaan naar het plein. In de hoop dat het zonder geweld zal verlopen, maar in de wetenschap dat zelden zo is. Er zijn weer honderden journalisten actief, veel Nederlanders ook dit keer, sneller dan toen. Dus voor wie het op de voet wil volgen: naar Twitter. Vrienden van toen vroegen mij al om te bidden voor hun veiligheid.

Laten we hopen dat Morsi het snapt, dat hij werkt aan de eisen van de de demonstranten, onder andere voor een beter Ministerie van Binnenlandse Zaken, verantwoordelijk voor de politie. Want daarmee, met die politie en andere veiligheidstroepen is het nog droevig gesteld, zoals we vorig jaar konden zien, toen demonstranten over straat werden gesleurd. Ook nu zijn er weer horrorstories van mensen die werden opgebracht en daarna in elkaar getrapt, foto’s van mensen met vreselijk wonden door de rubberkogels en de hagel die wordt geberuikt, buiten de traangasgrananten.. De mensen wilden de val van het regime, ze kregen een nieuwe president. De rest zit er gewoon nog vaak, in Egypte, in Tunesië, en bij ons.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s