Medina

Vaag had ik nog plannen voor het strand, oplettend lezertje, maar die verdampten vanmorgen direct toen ik voet uit het hotel zette. 39 Graden, nergens iets open om iets te drinken, geen handige dag om er ver op uit te trekken. Wat maar goed is ook, want nu heb ik een deel van de Medina kunnen ontdekken. Begonnen bij de Bab Bahr rechtstreeks naar het hart van de Medina, waar de Zeitoona staat, de grootste moskee van Tunesië.  Maar dan moet je eerst wel langs en tussen alle toeristen winkeltjes door, met een overvloed aan wat die winkeltjes overal ter wereld verkopen. Schoenen, kleding, petjes, kamelen, spiegeltjes en kraaltjes. Wie daar minder oog voor heeft ziet boven de hoofden, achter de zonneschermen en in de zijstraatjes glimpen van de gebouwen. En als je zo’n zijstraatje in slaat kom je vaak in een onbevolkt gebied, waar je rustig kunt genieten van de kleuren, de lijnen, de deuren en de ramen. Ik weet niet hoeveel deuren ik heb gefotografeerd, maar veel. Die zijn hier namelijk beslagen met mooie kopspijkers in allerlei patronen. De overheersende kleur is azuurblauw, maar oranje, geel, groen en ultramarijn komen ook voor. De Medina is op een of andere lijst geplaatst en wordt goed in de gaten gehouden. Overal werd gebouwd en hersteld. Maar heel weinig straatjes zijn breed genoeg voor een auto, dus ook hier de mannen met karretjes die alles van a naar b brengen. Als je die deuren fotografeert hoor je vaak de geluiden van de families die daar achter leven. Gepraat, geroep, radio en televisie, huilende en spelende kinderen. De straten zijn smal, er is veel schaduw, dus het was goed te doen. Opvallend: eenmaal aangekomen bij die Zeitoona, de olijfboom, bleek je te moeten betalen om de binnenplaats te mogen bekijken, we mochten er niet in. Die binnenplaats trouwens ook niet, een dik hek hield ons op afstand. Maar toch, er bleef genoeg te zien. Daarna verdwenen de toeristen naar rechts, de winkelroute, en ik naar links, de culturele route. Af en toe een bordje met wie of wat er achter die deuren te zien zou zijn. Een madresa, of een graf van een heilige. Af en toe instituten, en zelfs het gemeentehuis, open in het weekend. Daarna terug naar mijn hotel om bij te komen en iets te drinken De Avenue Habib Bourguiba is breed, de zon schijnt er onverbiddelijk. Om een uur of vier waagde ik me nog eens naar buiten, en deed ik een stukje markt, waar men bezig was al op te ruimen.

Nu zit ik weer op mijn vaste terras, met een potje amandel thee, het vaste stokje jasmijn en verder niets. Nou ja, mijn laptop dan, om u dit te schrijven. Leve de usbmodem!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s