Op tv bij thuiskomst: twee pleinen vol mensen, hossend, juichend, zingend. Ballonnen, muziek en heel veel wuivende vlaggen.

Het ene plein in Auckland op het zuidelijk halfrond. Ze vieren na 24 jaar verliezen het wereldkampioenschap rugby.

Het andere plein in Tripoli, noordelijk halfrond. Ze vieren na 42 jaar de bevrijding van hun dictator. Het verschil kan niet groter zijn.

Jabil, nog voorzitter van de NTC riep op tot verdraagzaamheid, vergeving en verzoening. Nodig in een land na een burgeroorlog en zo veel oud zeer. Laten we hopen dat hij gehoord wordt.