Visum

Vandaag alweer precies een maand in Cairo, oplettend lezertje, tijd om mijn visum te verlengen. Daar hoor je allerlei vreselijke verhalen over, dus ik was op het ergste voorbereid, met een onverwoestbaar humeur, een appeltje voor de dorst en wat huiswerk om eventueel de tijd te doden. Zo voorbereid kan het alleen maar meevallen. Allereerst kon ik de hele reis naar Sadat zitten, zeer uniek. Bij Mugamma aangekomen, het grote gebouw aan het Tahrirplein, snel door de ingang, camera afgeven (helaas) en drie keer vragen waar ik heen moet, want mijn gidsje vergeten. Ik kreeg verschillende antwoorden, dus ik ging een verdieping te hoog. Niet erg, dat geeft je de gelegenheid rond te kijken. Het gebouw is van buiten beton en donkergrijs, doet erg aan oostblokbouw denken. Van binnen overal marmer. Wit op de wanden, groene randjes om de deuren, en er zijn erg veel deuren. Uiteindelijk stond ik op de goede afdeling bij het goede loket op het verkeerde moment, ik moest nog wat andere stappen nemen. Maar met een beetje rondvragen en kennis uitwisselen kwam ik met mijn zegeltjes (dus vooruit betalen) en mijn ingevulde aanvraagformulier bij het goede loket. Ik was niet de enige, om mij heen honderden mensen die hetzelfde wilden: visum verlengen. Duidelijk overal vandaan, en sommigen hadden een lokale gids mee, wat het ergste deed vermoeden. Allemaal onnodig, die drukte. Binnen een uur, met al het verkeerd lopen en kopieën maken op een ander verdieping er bij, had ik de aanvraag bij de juiste dame ingeleverd. Ze zei me na twee uur terug te komen bij een ander loket. Het gaat als volgt, ze vult jouw in het Engels ingevulde formulier in het Arabisch aan, ziet toe dat betaald is, zet je pasfoto vast, neemt de kopieën en het paspoort in en zet je naam op een lijst in een groot boek. Als ze zo’n tien setjes aanvragen verzameld heeft gaat er een mapje om en brengt een politieagent met zwarte baret het geheel weg. De twee uur nuttig gebruikt, waarover later. Ik kwam om 13.00 terug en was zeer benieuwd, maar niets aan de hand. Als ik een voordringer was geweest, zoals er veel zijn (buitenlanders dus hè, geen Egyptenaren, die staan daar niet tussen) was het na twee minuten gepiept geweest. Mijn paspoort met prachtig nieuw visum lag klaar. Niet de aangevraagde 6 maanden (was een gokje) maar in verband met de veiligheid slechts drie, altijd nog een meer dan ik nodig heb. En fluitend er weer uit. Als ik echt lang had moeten wachten, had ik overal snacks en drinken kunnen kopen, er was een theecounter en er stonden overal chips en fris handeltjes. De trappen vol met bezoekers en ambtenaren, buiten verkopers van speelgoed, zakdoekjes en bekers. Druk, druk, druk, maar ik heb niemand de stem horen verheffen of kwaad zien worden achter die burelen. Het zag er allemaal zeer analoog uit, nergens een pc, alles met de hand en een pennetje.

Als we van kostendekkende tarieven uitgaan, weten we gelijk wat al die mensen verdienen als ambtenaar, het kostte mij 11 pond, nog geen anderhalve euro.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s