Walk like an Egyptian

TCNOH Al drie dagen zit ik aan het nieuws geplakt, oplettend lezertje. Terwijl ik dit schrijf heb ik een oog op de tv, met Al Jazeera live, en met het ander houd ik de tweets in de gaten, maar daarop mobiele berichten vanuit Egypte, vanaf het plein vaak. Ik zei het al: zoiets als de val van de muur, je wilt niets missen. Wat lastig is vandaag, we hebben een workshop dus ik kan alleen in de pauzes en af en toe op de Ipod kijken hoe de situatie er voor staat. Inmiddels is het patroon: bijeenkomen na het middaggebed en de avondklok negeren. Bloedstollende beelden van gevechtsvliegtuigen die over duizenden mensen vliegen, die zich vervolgens daar niets van aantrekken en alleen maar kwader worden. Overal waar tanks op straat staan, gericht tegen de eigen bevolking, is er iets goed fout gegaan en is men bezig met damage control. Ik verwacht dat het niet gaat lukken, maar hoe lang het duurt voor er echt verandering komt? Wie zal het zeggen. Iemand vroeg mij: wat vinden de lokale collega’s ervan? Nou, ze volgen het, ze vinden het interessant en zijn gematigd positief. Zij weten als geen ander volk hoe moeilijk de jaren na een omwenteling zijn. Collega N, een toonbeeld van redelijkheid, is bang dat het fout gaat. Zij hoopt dat het weer rustig wordt en Mubarak blijft en vanuit zijn stabiele positie de nodige veranderingen door voert. Volgens haar wil echt niet iedereen dat hij op stapt. Er zijn immers verkiezingen, dan kunnen de mensen dus kiezen tegen Mubarak. De gekozen regering die ze hier nu hebben, daar heeft ze nog niet veel mee op. Als ik wijs op het feit dat het onder Saddam toch ook erg slecht was, is haar antwoord: ja, voor een kleine groep die politiek actief was. Als je zorgde zelfs niet in de buurt van Saddam en zijn familie te komen, kon je rustig leven en voor het embargo zelfs in redelijke welstand. Een begrijpelijk standpunt. Probleem is alleen dat veel mensen in Egypte geen vooruitzicht hebben op een redelijk leven, werkeloos zijn, ondanks hun opleiding, en dan ook nog bang moeten zijn opgepakt te worden door de politie. Voor velen is de maat nu vol. Nu op Al Jazeera: een plein vol woedende mensen. Nu op de staatstelevisie: de 6 oktober brug met een paar auto die er overheen rijden, geen onrust te zien. Ja, wie moet je dan geloven als normale burger. Waarschijnlijk wie je wilt geloven. Collega W is bang dat na Mubarak de fundamentalisten het voor het zeggen krijgen, dat is ook een van de stromingen die het hier erg moeilijk maakt.

Laten we hopen dat de regering niet ingrijpt of een coupe pleegt. Laten we hopen dat er inderdaad een regering van nationale eenheid kan worden gevormd, als Mubarak op stapt. Laten we hopen dat iedereen die nu roept dat het anders moet, dat morgen ook nog weet als hij zelf in een positie van macht zit. Laten we hopen dat de volgende verkiezing in Egypte er een is die wel keuzevrijheid geeft. Laten we hopen dat wij in het westen dan niet denken dat we in moeten grijpen, voor of achter de schermen, als die gekozen regering ons niet welgevallig is. Laten we hopen dat de Egyptenaren krijgen wat ze willen: een dak boven het hoofd, eten op tafel, een baan en veiligheid. Meer is er niet nodig. Gewoon, wat wij al jaren hebben.

 

1 thought on “Walk like an Egyptian

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s