Het verhaal van A

1003-Secular-Muslims Sinds enkele weken is A weer terug. Na een half jaar Thailand voor zijn Masters Engels komt hij het rapportage team tijdelijk weer versterken. Iedere ochtend ga ik even alle kantoren langs om goede morgen te wensen. Van A krijg ik dan mijn “share”: een kauwgompje. Als ik overdag langs wip mag hij graag in gesprek gaan, bij voorkeur over filosofische onderwerpen. Wachten op Godot, bijvoorbeeld, van Becket, mag hij graag over van gedachten wisselen. Of de zin van het leven, de plaats van religie. Vandaag vertelde hij me dat hij wil doorgaan voor zijn PhD. Engeland zou voor de hand liggen, maar is verschrikkelijk duur. Nederland, zou dat wat zijn? Kun je daar als Iraqi zonder problemen zijn? We kwamen te spreken over de huidige tijd, over hoe mensen elkaar bejegenen. Dat het toch erg is, dat fundamentalistische terroristen, extremisten, het verpesten voor de normale mensen. Volgens A maakt het niet uit wat je gelooft, als je maar een goed hart hebt. A is schoon geschoren, zoals de meesten van onze medewerkers, hoewel sommigen een trendy 3 dagen stoppel onderhouden. Hier handig, omdat je dan ook voor religieus aan kan worden gezien. A had een baard, toen hij nog in zijn stadje woonde. Die heeft hij afgeschoren. Prompt werd hij bedreigd door een enghartige fundamentalist die vond dat dat niet kon. A antwoordde dat zijn baard zijn zaak was en verder niemand aan ging. Volgens A’s broer is het voorlopig verstandig als hij niet thuis komt in het dorp, hoewel die broer een goed gesprek heeft gehad met de bedreiger en hem verantwoordelijk stelt als A om mocht komen. A houdt dapper vol. Gelukkig maar. Als we er allemaal zo over denken, bewijzen dat het gaat om het mens zijn en niet om het geloof, als wij bewijzen dat we naast elkaar kunnen leven als vrienden, dan moet de rest vanzelf volgen. Kleine, kleine stapjes maken samen verschil. Ooit, na de moord op Theo van Gogh deed ik eerder deze oproep voor de werkgroep Dialoog: “De eerste stap neem je altijd zelf. Loop met mij mee.”

 

1 thought on “Het verhaal van A

  1. mooi verhaal weer! ik ging eigenlijk de archieven door om te kijken waarom het 5 dagen duurde voor je daar een foto van je kind te zien krijgt, maar daar ben ik nog niet achter! ik geniet van je blogs!

    marianne b.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s