De jeugd van M.

Marabs Een van onze provinciale medewerkers is M, een jonge man tegen de dertig. Hij woont in Maysan, de provincie waar veel Moerasarabieren woonden. In de moerassen uiteraard, met een heel eigen cultuur. Omdat kunstenares Anne Verhoijsen hier naartoe komt in het kader van een woningproject, verzamelde ik wat gegevens en vroeg ik M of hij eventueel wilde helpen als dat nodig mocht zijn. Vandaag liet M mij een foto zien van de moerassen zoals ze waren voor Sadam ze droog liet leggen. Hij begon met een feitelijk verhaal: hoe zag de provincie er uit, waar waren de moersassen, waar was het landelijk gebied en waar de stad. Zelf kwam hij uit het landelijk gebied, zijn vader had vroeger zo’n honderd schapen, koeien en kippen en hij verbouwde graan. Tot het fout liep in dat gebied. M heeft een kijk op de geschiedenis die je in Nederland en daarbuiten niet vaak hoort. Wij spreken vooral schande van het feit dat een gebied en een cultuur zo goed als vernietigd is. Volgens M waren de bewoners van die moersassen voor een groot deel schuldig aan de vernietiging van Irak. Volgens hem kregen ze van allerlei buitenlanders geld, hoefden ze daardoor niet te werken en brachten ze daarmee ook de buitenlanders in het land, vooral Iran. De oorlog Iran/Irak die daar een gevolg van was, of daardoor mogelijk werd gemaakt volgens M, heeft in dit gebied en ook in het zuiden hevig gewoed. M maakte als jongetje van vier mee dat alle schapen, de koeien en de kippen werden afgemaakt. Hij zag dat vanuit helikopters het graan verbrand werd. Vader zat uiteraard in het leger en moeder kon met 11 kinderen zien dat ze zich redde (boeren hebben hier vaak grote gezinnen om handjes te hebben voor het bewerken van het land). Een maand lang zaten ze in een kamer binnen een huis in aanbouw waar ze heen gevlucht waren, het verst van de weg af, zonder te zien wat er buiten gebeurde. Wie buiten kwam kon omgebracht worden door wie er op dat moment op die weg de baas was: Irakezen of Iraniërs, dat maakte niet veel uit, ze zaten midden tussen de strijdende troepen. Het gezin heeft dat overleefd met erg weinig eten en drinken, en heeft daarna nog een paar maanden in dat onaffe huis gezeten, dat door al die strijd ook niet opgebouwd kon worden. M begon vrij nuchter aan het verhaal, maar het vertellen haalde veel herinneringen op, waardoor hij een paar keer bijna niet verder kon. Een situatie warbij je in Nederland even je hand op iemands arm of schouder zou leggen, maar M is een zeer gelovig man, dus dat was geen optie. Het eigen gezin heeft het intact overleefd, maar een oom is wel omgekomen en nog twee familieleden. Alle gezinnen die in zijn geboortedorpje woonden hadden tenminste één maar meestal meer slachtoffers, tot vier per familie aan toe. Toen hij zijn verhaal had verteld, keerde hij het blad met de situatieschets die hij maakte om, de herinnering was te pijnlijk. Hij zei me ook: “Jullie weten alleen maar van de twee korte oorlogen met de Amerikanen, maar we hebben vreselijk geleden onder die acht jaar oorlog met Iran, daar weten jullie niets van”. Zoals M zijn er veel verhalen, 10 procent van alle vrouwen is hier weduwe. De meest medewerkers zijn halverwege de dertig. Hun jeugd kende de oorlog Iran/Irak, de eerste golfoorlog, de periode van sanctie en het einde van het regiem van Sadam, de oorlog van 2003 en de opstanden daarna. Volgende keer het verhaal van S.

1 thought on “De jeugd van M.

  1. Ben heel benieuwd naar zijn verhaal. Zo zie je maar, dat ingrijpen en sturen vaak een hele andere uitwerking heeft dan men denkt.

    Irma

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s