Toch nog gelukt! Huis schoon, sleutels geregeld, alle spullen in de verschillende verpakkingen, binnen het gewicht, of althans zo goed als. Dat zit niet in het gewicht van de zes badpakken, duikuitrusting loopt aardig op en je moet altijd je flightbag openmaken, met al die slangen van je ademautomaat. 

De treinen zijn wat onregelmatig dezer dagen, er wordt gestaakt of gerepareerd, maar met een zusje als hulpbus gaat het allemaal op rolletjes. Deel één dus per auto naar Schagen. Deel twee met de trein naar Schiphol, een maal overstappen en ik haal vreemd genoeg een trein eerder dan de planner aangeeft. Net in het fluitje stap ik nog de sprinter in.

Op Schiphol kan ik zo door naar de gate. Een vriendelijke mevrouw komt mij nog even vragen of ik met Saoedi vlieg, de rest van de wachtenden vraagt ze het niet. Om mij heen kan ik Arabisch oefenen, er zijn stapels koffers, heel veel kinderen, en iedereen is blij. Voor de gate gaan heel wat passagiers zich verkleden om de Umra aan te vangen, in de daarbij passende witte ongenaaide kleding. Hele families tegelijk. Niet de grote Haj, waar je maar moeilijk tussen komt, maar de meer persoonlijke die het hele jaar door kan. Het is een middag/avond vlucht, de kinderen zijn allemaal wakker en vrolijk. Op die ene baby net achter mij na dan, met dat hoge gilletje. Gelukkig zijn er de noise-canceling oordoppen om de film te bekijken. De haaienfilm besluit ik over te slaan.

Ik oefen hier en daar wat Arabisch, ik deel weer eens wat kikkertjes uit. Gedurende de hele vlucht is duidelijk dat veel reizigers naar Mekka en Medina gaan en dat dit een Saoedische vlucht is. Bij aanvang van de reis worden de woorden uitgesproken die de profeet ook bezigde als hij op reis ging. Men geeft ruim van tevoren aan wanneer het heilige land nadert en wanneer we over de grens gaan. Dan moet er weer gebeden worden of gereinigd. Laat in de avond kom ik aan op een nachtelijk rustig en blinkend vliegveld. Overal word ik vriendelijk welkom geheten. Als je niet beter wist, zou je hier zo willen wonen. Onderweg al filmpjes voor fraaie appartementen in Jeddah, bij het waterkanaal. Het is leuk dat ik ook in het Arabisch kan lezen dat hier mijn toekomstige appartement kan zijn. Klaar voor toekomstige generaties.

En nu zit ik bij de gate te wachten op deel twee van de vliegreis, Jeddah-Jakarta. Dat is toch het leuke van internationaal vliegen, per gate verandert het publiek. In Amsterdam heel veel mensen die duidelijk in het Mena-gebied thuis zijn, die paar West-Europeanen pik je er zo tussenuit. En grappig ook dat we dan geneigd zijn lichtjes naar elkaar te glimlachen. 

Hier bij Gate 22 zie ik sarongs verschijnen en topis, en verder voor de vrouwen veel zwarte sluiers. Indonesië is zo ongeveer het land met de meeste moslims ter wereld, veel pelgrims op de terugreis, sommigen met een souvenirsjaaltje als bewijs. 

Het wordt nog een lange nacht, ben ik bang, ik slaap zelden in vliegtuigen. Eens zien wat het filmaanbod is.