Ik heb hier niet veel geschreven over Egypte, oplettende lezertje, de laatste maanden. Het ging zijn gang, ik was niet daar, en ik wil niet hier naschrijven wat anderen berichten in de media. Dit blog is bedoeld voor mijn persoonlijke observaties.

Wie het Midden-oosten een beetje volgt weet dat de voorronden voor de presidentsverkiezingen achter de rug zijn, en dat de eindronde volgt. Wie het een beetje volgt weet ook dat de rechtszaak tegen Mubarak en anderen voorlopig tot een uitspraak heeft geleid. Als u het volgt weet u ook dat die uitspraak niet goed viel. Niet bij voorstanders van Mubarak, die vonden zijn straf te hoog; niet bij tegenstanders, die waren nog veel meer ontevreden. Sommigen vonden de straf niet hoog genoeg, anderen hadden bezwaar tegen het feit dat de echte zaken niet beoordeeld zijn, dat velen de dans ontsprongen, en dat er nu kennelijk niemand verantwoordelijk was voor het bevel op demonstranten te schieten. Ook corruptie heeft niet plaatsgevodnen of valt buiten de bevoegdheid van de rechter in deze zaak. Wordt vervolgd, niet alleen door hoger beroepen, maar vooral ook door meer onrust.

Het Tahrir plein staat weer vol, in veel steden zijn demonstraties. Waar de partijen elkaar bevochten in de voorrondes, zijn ze het nu weer allemaal eens: dit kan niet.

Gisteravond zochten twee van de Ahmeds die ik leerde kennen tijdens mijn weken op het plein contact op Facebook. Twee Ahmeds, wier leven in het teken van de revolutie staat.  Zij waren bij de eerste revolutie, ze waren bij de revolutie in november, ze waren er toen er dagelijks doden vielen in de strijd om brood, vrijheid en sociale rechtvaardigheid.

De ene Ahmed zit nu weer op het plein, samen met alle presidentskandidaten op Shafiq na en samen met duizenden anderen. Er was nog geen geweld, schreef hij, maar hij hield er rekening mee. Hij noemde het de volgende stap in de revolutie en vroeg mij voor hen te bidden.” Linda, we miss you on the square. Pray for us.”

De andere Ahmed woonde niet in Cairo, hij kwam uit de delta, had problemen met zijn familie omdat hij ook zijn persoonlijke vrijheid zoekt. Onvermoeibaar werkte hij die weken op het plein, zonder geld, zonder onderdak, maar energiek en strijdvaardig.

Hij kwam toevallig ook diezelfde avond in de lucht op Facebook. Was hij op het plein? Nee, hij was in Maadi, in een apotheek, waar hij nachtdienst had. Werk heeft hij gevonden, zodat hij in Cairo kan blijven. Met zijn familie is het nog steeds niet goed. Moeilijk te aanvaarden vindt hij dat, maar het is niet anders.

Twee gewone jongens uit Egypte, ongeveer even oud, met ongeveer dezelfde opleiding en dezelfde idealen. De golven van de revolutie namen ze op, gooiden ze samen op het plein, scheidden hen weer en smeten hen weer neer. De een op het plein, dan ander in een rustige buitenwijk.

Het zou mij niet verbazen als volgende golven hen weer samen brengen voor dezelfde zaak op dezelfde plek.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s