Uitvoer (foto GO Basrah)

Qe3 Een aantaloplettende lezertjes liet mij al eens weten dat ze met plezier mijn logs lezen,maar eigenlijk geen idee hebben wat ik nu precies doe. Er zijn dagen dat wijdat ons hier allemaal afvragen, kan ik u verzekeren. Vandaag bijvoorbeeldhadden wij een bijeenkomst met een dozijn hoge ambtenaren van het GO (GovernorsOffice). De hoofden van departementen met betrekking tot planning, uitvoeringen betaling van grote projecten. In Nederland heeft iedere lokale, provincialeof nationale overheid een mooie PC cyclus. Je wilt iets, een probleem oplossenof een gebouw neerzetten. Je bekijkt hoe, waar en wanneer je dat gaat doen envooral wat het gaat kosten. Dan beslissen de politici ter plaatse wat hetbudget is voor het plan. De tijd  wordt vastgesteld, er volgt eenaanbesteding, en als alles gaat zoals in LaLa land, wordt er binnen afzienbaretijd bijvoorbeeld een nieuwe school gebouwd. Voorafgaand en tijdens de bouwkijken we naar voorschriften op gebied van veiligheid en tijdens de bouw kijkenwe of alles gaat volgens plan. Aan het eind wordt er gexefnspecteerd, eenrekening opgemaakt en betaald. Al dit soort plannen bij elkaar maken eenjaarbudget wat uitgegeven kan worden als het mee zit. In de praktijk kan er vanalles misgaan. De vergunningen komen niet rond, er is voor het budget even geenaannemer te vinden, de buurt maakt bezwaar of er zijn niet genoeg handjes envoetjes om plannen uit te voeren. Grijze haren kun je er van krijgen alsbetrokken ambtenaar, bestuurder, of begunstigde van de plannen (de schooldirecteurbijvoorbeeld en niet te vergeten de kinderen die in die school  les moetenkrijgen).

In een landals Irak hebben ze die problemen ook, maar een paar maatjes groter. De laatstejaren van het vorige regime, na een aantal oorlogen en tijdens een boycot, werder niet erg veel meer gedaan aan onderhoud en nieuwbouw. Het land raakteuitgewoond, zoals in zoveel landen aan het einde van een regime wat in hetdiepst van zijn wezen niet deugt. Daar kwamen dan nog een paar oorlogen met deburen en Invasies overheen en de chaos is compleet. Er moet dus van alles weeropgebouwd. De nationale  regering geeft budgetten vrij, de provincialebesturen worden geacht plannen te bedenken en uit te voeren om die budgetten tebesteden. Liefst zo dat de bevolking er beter van wordt als geheel.

De provincieBasrah heeft moeite met het uitgeven van zijn budgetten. Geen nieuw probleem.Meestal lukte het met kunst en vliegwerk aan het eind van het jaar het geldover de heg te krijgen. Of de plannen dan ook  waren uitgevoerd is weereen ander punt. Geld opmaken is niet zo moeilijk, het goed uitgeven en bestedenis veel lastiger hier. Ons project is er op gericht al dit soort processente verbeteren. Het jaar is bijna om, maar de budgetten zijn voor 80% nog nietbesteed. En u weet: dit jaar je geld niet op kan betekenen dat je volgend jaarminder krijgt. Maar vooral: die school, dat watersysteem, die centrale, de afvalinzamelingis niet gerealiseerd voor de inwoners.

Het gesprekvanmorgen was er op gericht om met de betrokkenen van het GO  te zien ofzij ook vinden dat er een probleem is en of ze van onze wat handreikingenwillen om dit soort problemen structureel aan te pakken. Niet alleen de oplossingvoor nu, maar een manier om altijd dit soort problemen te inventariseren, helderte krijgen en met oplossingen te komen. Het was een leerzame ochtend. Dehoogste bestuurder van het geheel deelde met ons zijn teleurstelling na tweejaar pogen de zaken aan te pakken. Hij deelde ook zijn visie op waar de oorzakenvan de problemen lagen. Die waren niet mals, en dan hield hij zich in hetgrotere gezelschap nog in. Nadat hij had gesproken en weer moest vertrekkennaar een volgende vergadering barstte de reacties van de anderen aanwezigen los.Iedereen zag het probleem maar bekeek het vanuit eigen perspectief. Wij concludeerdenals aanwezige buitenlanders een aantal zaken: de structuren zijn onhelder en deverantwoordelijkheden zijn vreselijk verdeeld. Het is een concurrentie tussen provincialeen centrale overheden. Er is gebrek aan ervaring bij sommige verantwoordelijken.Er is geen managementstructuur die doet wat hij moet doen. En ook: er iscorruptie. Volgens de hoogst aanwezige ook binnen het GO, maar dat werd door derest bestreden, al erkende men wel dat er corruptie was. Een van de zaken die corruptiemogelijk maken: heel lage salarissen. De ingenieurs die moeten toezien op de projectenverdienen minder dan onze lokale bewakers. Willen ze hun werk goed doen enaannemers die er met de pet naar gooien aanspreken, dan worden ze soms bedreigd,met de dood, we doen hier niet kinderachtig. Twee mogelijkheden: je laat je salarisaanvullen door de aannemer en houdt je mondt, of je probeert hem aan te klagen.In Nederland hoop je het laatste en hier zijn er ook die dat deden. Dan komt ereen brief van hogerhand om zo'n aannemer te treffen met maatregelen. Die wordthier bezorgd door de politie, die dan twee dingen kan doen, de brief gewoonafgeven, of de aannemer vragen om geld om er voor te zorgen dat het dreigement nietwordt uitgevoerd. Een goedwillende ingenieur die zijn gezin te eten moet geven blijftdan geen keus: hij vertrekt bij de overheid en gaat voor een privaat bedrijfwerken, bij voorkeur een buitenlands bedrijf. Velen kwamen daar vandaan, maar wildenhelpen bij de wederopbouw.

De problemen rondcorruptie kunnen wij met dit project niet aanpakken. we kunnen er toe bijdragendat men samen naar de oplossing zoekt in plaats van met de vinger naarelkaar te wijzen zonder met oplossingen te komen. Dat kan Irak zich niet meer veroorloven.

U begrijpt,oplettend lezertje, zo'n klusje kun je je tanden in zetten.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s