Het aankomen
De zon komt glansrijk op, vlak voor we landen. De man naast mij schrikt zeer als we wat lichte turbulentie hebben waarna ik geruststellend mijn hand op zijn onderarm leg. Als hij is bekomen van de schrik verontschuldigt hij zich, hij heeft nog niet zo vaak gevlogen en dit nooit meegemaakt.
Uit ons gesprek vermoed ik dat dit zijn derde vlucht is op zijn reis uit Mozambique, op weg naar een congres over Maritime spatial planning, waar hij expert in is. Hij vraagt mijn hulp bij het invullen van de gezondheidsverklaring. Als we gezamenlijk tot een ongeveer ingevulde kaart zijn gekomen, krijg ik woordloos die van zijn vrouwelijke collega aan de andere kant van het gangpad in de handen geduwd, samen met haar paspoort, en vul ik ook die in. Altijd goed een pen bij je te hebben.
De gezondheidsverklaring nemen ze serieus, blijkt. Als we weer slurfloos uitstappen op Nossi Be, waarop we een zachte landing maken over de branding heen, mogen we zo van de trap af, het betonnen veld over naar de aankomsthal. Het vliegveld van Nossi Be heeft één strip, een minihelicopter en een militaire helicopter, beiden met een jas over hun voorkoepel. En een mevrouw die op ons voorhoofd meet of we geen koorts hebben. Als dat niet het geval is mogen we verder met onze ingevulde verklaring, daarna voor 35 euro een visum kopen, dat tonen aan de douane, die mij op fluistertoon om een tip vraagt. Maar ik heb geen kleingeld, dus volgende keer beter, besluit hij blijmoedig. Waarna zijn collega een loketje verderop een stempel zet en ik het eiland op mag, met alle bagage inclusief de vissenboeken. Buiten staat een vriendelijke jongeman met een bordje, Mrs Smith (sic) (2x). Ik moet hem teleurstellen, ik ben alleen, iets wat hij hoogst opmerkelijk vindt.
Op de slingerweg rond het eiland, in uitstekende staat, rijden we van de oostkant naar de westkant via de zuidpunt, de hoofdplaats Hells Village. Een bezig stadje, waar de gele tuctucs over straat zwermen, ik overdrijf niet. Overal winkels en bedrijvigheid, mensen in allerlei kleding van modern tot traditioneel, fruitbomen langs de kant van de weg. En we zijn net op tijd om het uitgaan van de basisschool mee te pikken, zodat er overal op straat kleine kinderen in wit/zwarte schooluniformpjes door een ouder dan wel grootouder bij de hand worden genomen.
En overal kerken. De Maranata, de Jehova getuigen, allerlei protestants en uiteraard een massa nonnen. Volgens mijn chauffeur hebben ze alle drie de grote religies in ruime mate, maar ook hun oorspronkelijke geloof is nog volop aanwezig. Daar zie ik uiteraard niets van, want die doen niet aan gebouwen.
Langs de kant van de weg de gebruikelijke tropische begroeïng, met af en toe een zeboe, de koe van dienst hier, ook geschikt als trek- en lastdier.
Er groeien vreemd verwrongen bomen, kunstmatig naar de aarde gebogen om hun vruchten te plukken, maar welke, vraag ik mij af.
De chauffeur kan gedachten lezen en vraagt of ik hier al eerder was. Nee. Een stop langs een plantage rare bomen en hij plukt wat gelige groepjes bladeren voor mij. Ylang Ylang, import uit de Filipijnen zegt, hij maar hier gekweekt bij de vleet voor hun essentiële oliën die een gewild product zijn in de parfumindustrie. Hier ook overal te koop.
Tegen vier uur verlaten we de geasfalteerde hoofdweg en rijden op onverharde weggetjes naar mijn onderkomen Le Zahir Plage. Zahir betekent zoveel als droom of verlangen, en dat wordt volgens de eigenaren hier vervuld. Ik krijg instructie over de kamer en de uren van het restaurant; Een tuctuc met daarin Anton, brengt mij met het grootste deel van mijn duikspullen naar Blue Wave Diving, waar ze mij al vrolijk verwachten. Marco is overduidelijk Italiaans, en dat zijn zijn collega’s ook. Wat de italianen hier en masse naar dit eiland brengt, begon 30 jaar geleden met de eerste duikschool die door een italiaan gestart werd en opgevolgd werd tot het niveau dat duiken hier iets Italiaans is.
Goed voor mijn talen, hoewel iedereen uiteraard ook Frans spreekt en voor mij Engels. Andiamo. Morgen dan, vandaag wordt er alleen kennis genaakt.
Ik val nog net niet in slaap in afwachting van mijn vijf gangen menu waar ik er twee van wil maar ik mij laat overhalen tot drie, ik heb immers betaald voor alles zegt de ober.
Dus de rigatone, driekwart verorberd, de garnalen in vanille saus (daarover later meer) en de nougatine van pistacio, het kan er net nog in.
Ik neem een laatste kop thee mee naar mijn hut en probeer orde te scheppen in de chaos, wat moet waar, wat wat morgen mee naar het duikcentrum. Waar laat ik mijn waardevolle spullen, ik heb na al die jaren nog steeds niet begrepen hoe die safes werken. Af en toe is er ee korte black out en wordt het aardedonker.
Als ik echt niet meer verder kan, na ruim 36 uur op weg zonder slaap, positioneer ik de fan zo dat hij mij koel houdt zonder mijn klamboe open te waaien, je wil hier niet tegen een dengue-mug aanlopen.
Aan schrijven kom ik echt niet meer toe, en de hoopvolle start van Nederland Duitsland (of omgekeerd), laat mij vol vertrouwen inslapen…

Aha,vandaag je eerste duik.wij zitten op de boot naar Texel. Geen zeehond. Wel een hoop boten. Bewaken die de kabels in de zee. Ik doe ook een spannend verhaa. We gaan naar m’n familie die nu op.Texel zijn. Eén dag. Lekker dichtbij.
Vandaag dus je eerste duik. Wij zitten op de boot naar Texel.. geen dolfijnen te zien. Wel een hoop boten. Die bewaken de kabels tegen de Russen denk ik.. ook spannend. Veel plezier.